Gjör rétt, þol ei órétt

Fyrir fleiri árum en ég kæri mig um að muna, fékk ég styrk til að stunda nám í bandarískum blaðamannaháskóla. Mér er það minnisstætt að þegar við nýnemarnir vorum spurðir í einum af fyrstu tímunum hvert við stefndum eftir námið, nefndu langflestir sjónvarpið. Margir vildu verða fréttaþulir eða spjallþáttastjórnendur. Ég var ein af fáum sem nefndi prentmiðla. Sá mig aldrei fyrir mér í sjónvarpi, enda hef ég aldrei unnið þar.

Þó að ég lyki námi með B.S. í blaðamennsku, tók ég einn kúrs í almannatengslum. Ég man enn hvernig kennarinn kynnti fyrir okkur fjölmiðlatengslin. Þau hafa lengi haft slæmt orð á sér og í tímunum skoðuðum við nýleg hneykslismál á borð við Exxon Valdez slysið og Hill & Knowlton lygarnar skömmu fyrir Persaflóastríðið. Þar virtust menn hafa það að leiðarljósi að almannatengsl snerust um það að þegja, ljúga eða hagræða sannleikanum.

Kennarinn sagði okkur að hans sýn á almannatengslin væri sú að þau ættu að vera boðberi sannleikans, rétt eins og blaðamennskan. Blaðafulltrúi eða starfsmaður í kynningardeild stofnunar, félagasamtaka eða fyrirtækis á borð við banka, ætti að hafa þrjú atriði í huga í öllu sínu starfi: "First do the right thing, then publicize it, if it's appropriate." Einfalt, ekki satt? Fyrst að breyta rétt. Ekki nota almannatengslin til að ljúga, breiða yfir eða afbaka sannleikann.

Ég starfaði við almannatengsl samfellt í um fimm ár eftir að ég lauk prófi í blaðamannaskólanum, og ég reyndi að hafa þennan einfalda sannleika að leiðarljósi í mínum störfum. Ég segi ekki að það hafi alltaf tekist, en ég gerði mitt besta. Af hverju er ég að rifja upp þennan bút úr sagnfræði síðustu aldar? Jú, ég las Icesave bréf Landsbankans á síðunni hennar Helgu Völu. Sé það ófalsað vekur það upp ýmsar spurningar. Ætli þeir sem skrifuðu það bréf hafi gert sitt besta? Ég leyfi hverjum að dæma fyrir sig.