Leigumarkaðurinn

Áður en ég flutti í núverandi íbúð hafði ég aldrei leigt íbúð á Íslandi. Ég skoðaði leigumarkaðinn aðeins þegar ég kom heim frá námi í Bandaríkjunum fyrir rúmum áratug og komst að því að það var hagstæðara að kaupa íbúð á 100% láni en að leigja. Alls hef ég átt fjórar íbúðir og á þá fjórðu ennþá, en hún er leigð út næsta árið. Hér á hjara veraldar fann ég hins vegar engan leigusala sem bauð upp á langtíma leigusamning og leyfði hund, þannig að ég leigi íbúð sem er til sölu og hef bara tveggja mánaða uppsagnarfrest. Leigusalinn lofaði að vísu að taka íbúðina af sölu fram á vor, en stóð svo ekki við það. Fyrst að það stendur ekki í leigusamningnum er víst ekkert að marka loforðið. Nú þegar er ein manneskja búin að skoða íbúðina og í kvöld koma tvær að skoða. Ég nenni alls ekki að fara að flytja strax aftur og finnst fúlt að ekki sé hægt að taka mark á því sem fólk segir. Mér er skapi næst að drasla allt út og láta voffilíus pissa í öll horn, svo að enginn vilji kaupa. En ég er víst of mikið gæðablóð til að grípa til þannig aðgerða.

Helgi

Enn ein vinnuvikan á enda runnin og helgin framundan. Um síðustu helgi heimsóttum við voffilíus Svalbarðseyri og er myndin þaðan. Ég hefði alveg viljað fara á ársþing Samfylkingarkvenna á morgun, en skortur á gistingu og fleiru kemur í veg fyrir það. Stundum er fúlt að búa úti á landi. Í staðinn verð ég sennilega að læra. Það er ekkert sérstaklega skemmtilegt.

Sigur

Jæja, ég vann Valentínusarkeppnina í mínum flokki. Reyndar fannst mér hinar myndirnar margar mjög flottar, en það er samt alltaf gaman að sigra og ég er ánægð með það. Ég vann reyndar annan lítinn sigur um daginn, þegar mér tókst að setja saman borðstofuborðið mitt alveg ein og sjálf. Að vísu þurfti ég að hringja í frænda minn til að spyrja hann hvernig hann hefði farið að þegar hann tók borðið í sundur, en þegar þær upplýsingar lágu fyrir var eftirleikurinn auðveldur. Systir sagði á sínum tíma að ég gæti ekki látið það fréttast að ég gæfist upp fyrir einu borði og ég gerði það heldur ekki. Nú á ég bara eftir að taka upp úr fjórum kössum eða svo, en ég er líka búin að vera hér í mánuð.

Segðu mér

Nú er innan við hálftími þangað til úrslitin í söngvakeppni Sjónvarpsins hefjast. Níu lög keppa til úrslita og Trausti snillingur að vestan er sá eini sem á tvö lög í úrslitunum. Bæði lögin eru fín, en mér finnst þó lagið sem Jónsi syngur bera af. Það heitir Segðu mér og textinn er eftir Ragnheiði Bjarnadóttur, systur Trausta. Jónsi er náttúrulega þrælvanur söngvari og myndi sóma sér vel sem keppandi fyrir Íslands hönd í Finnlandi. Til þess að kjósa lagið á eftir þarf að hringja númerið 900 2007. Kannski þýðir þetta númer einmitt að þeir félagarnir verði með Eurovisionlagið árið 2007. Hver veit?

Umhverfissóðar á landsbyggðinni?

Fljótlega eftir að ég kom hingað norður tók ég eftir nokkru sem ég hef aldrei séð á mínum heimaslóðum. Fólk skilur bílana sína eftir mannlausa og í gangi fyrir utan verslanir. Auðvitað gera þetta alls ekki allir, en í hvert skipti sem ég hef farið út í búð sé ég einn eða fleiri bíla sem svona er ástatt um. Ekki bara í eitt skipti, ekki stundum, heldur í hvert einasta skipti. Fyrst hélt ég að þetta væri kuldanum að kenna. Fólk væri einfaldlega að halda bílunum heitum í frostinu. En svo hefur verið fínt veður og frostlaust, en samt sé ég mannlausa bíla í gangi fyrir utan búðir, skyndibitastaði og fleiri staði. Er þetta leti, hugsunarleysi eða einhver norðlenskur siður? Alla vega er þetta ekki sparnaður, þar sem mér skilst að það eyði meira bensíni að skilja bílinn eftir í gangi í eina mínútu heldur en að endurræsa hann. Það má vera hröð afgreiðsla sem tekur minna en mínútu. Kannski er þetta landsbyggðarsiður. Að minnsta kosti las ég um svipaða hegðun Bolvíkinga í pistli eftir Helgu Völu sem hún skrifaði í síðasta mánuði á vikari.is. Ég hef sem betur fer ekki mætt neinum bíl á göngustígunum hérna ennþá. Það er þó kostur.

Ljósmyndasamkeppni

Ég sendi þrjár gamlar myndir í Valentínusardagskeppni á flickr myndasíðunni og tvær þeirra eru komnar í úrslit. Þessi mynd frá Feneyjum er næsthæst í sínum flokki eins og er, þó að himininn sé svolítið yfirlýstur og mér finnst sumar af hinum myndunum flottari en mín. Lengst af hefur bara munað einu atkvæði á minni mynd og myndinni sem er efst. Ég hef aldrei unnið svona keppni, bara orðið númer tvö, svo að ef einhver vill skrá sig í þennan hóp á flickr og kjósa mína mynd, þá má það alveg. Annars er fólk alltaf að sýna myndunum mínum frá Palestínu áhuga af og til. Sumar þeirra hafa verið birtar í vefritum og núna var verið að biðja mig um leyfi til þess að nota myndir í nýjum tölvuleik sem verið er að þróa í Danmörku. Ég er samt ekki viss um að ég samþykki það.

Hundaheimsókn

Við voffilíus fengum góða heimsókn í kvöld, Viktoríu ásamt tveimur hundum hennar. Við urðum eiginlega að stilla til friðar í nettum hundaslagsmálum og var voffilíus ekki barnanna bestur í þeim efnum. Þetta var viðburðaríkur dagur hjá voffilíusi, þar sem hann fékk að koma með mér í vinnuna eftir hádegið í dag. Þar var hann stilltur eins og lítill hundaengill, þó að honum leiddist svolítið að hanga með mér inni á skrifstofu. Hann vildi auðvitað vera í fjörinu hjá hinum stelpunum á skrifstofunni. Annað kvöld ætlum við í smáhundagöngu. Við voffilíus höfum aldrei farið í svoleiðis göngu og ég vona bara að hann hegði sér vel. Ekki vil ég verða þekkt um allan bæ sem konan með óþekka hundinn. Það yrði ekki góð byrjun á veru okkar hér í bæ.

Menningarheimsókn

Fröken Kennedy og Svanurinn komu í heimsókn til mín hingað í höfuðstað menningarinnar nú um helgina. Á föstudaginn fórum við aðeins á pöbbarölt, en í gær hófst menningardagskráin fyrir alvöru. Við heimsóttum fataverslanir og tókst okkur öllum að finna eitthvað við okkar hæfi. Eftir það sprettum við úr spori upp tröppurnar við Akureyrarkirkju, eins og Rocky Balboa gerði á tröppunum við listasafnið í Fíladelfíu, sællar minningar. Kannski fór Rocky þó aðeins hraðar en við. Eftir röltið fórum við svo á Bláu könnuna. Gærkvöldið hófst með sýningu á Svarta kettinum hjá Leikfélagi Akureyrar. Leikritið var svolítið subbulegt, en samt skemmtilegt. Eftir leiksýningu nutum við góðra veitinga hjá La vita é bella og þaðan var farið á Café Amor. Í dag sváfum við aðeins frameftir, en seinnipartinn kíktum við á tvær myndlistarsýningar í Listagilinu og fórum síðan á hinn eina sanna Bauta. Gestirnir kvöddu um sexleytið, en vonandi verða heimsóknirnar fleiri á næstunni.

Framboðslandið

Félagar í Framtíðarlandinu felldu tillögu um framboð á félagsfundi í kvöld. Ég var mikið búin að blóta því að komast ekki á fundinn, en sem betur fer fór þetta allt á besta veg. Mér finnst full þörf fyrir þverpólitískan vettvang eins og Framtíðarlandið. Hins vegar er minni þörf fyrir ný framboð, að mínu mati. Allt bendir til þess að Margrét Sverrisdóttir verði með sérframboð, sem og aldraðir og öryrkjar. Kristinn H. Gunnarsson ætlar að segja frá áformum sínum á morgun og Ómar er enn að daðra við framboð. Þetta gæti endað í átta til tíu framboðum til Alþingis og varla ná þau öll árangri. Ég óttast það að öll þessi framboð verði ekki annað en vatn á myllu stjórnarflokkanna, þar sem fylgi óánægðra skiptist á fleiri flokka.

Fjölmiðlar og fordómar

Mér finnst alltaf jafn merkilegir þeir fordómar sem fólk hefur gagnvart sjónvarpi. Sumir menningarvitar telja sér það sérstaklega til tekna að eiga ekki sjónvarp. Aðrir taka fram að þeir horfi lítið á það. Ég get lítið fyrir slíkar yfirlýsingar. Kostirnir við sjónvarpið eru margir, þó að gallarnir séu líka fyrir hendi. Enn undarlegra finnst mér þó að lesa orð doktors í fjölmiðlafræði, sem virðist vera með bullandi fordóma gagnvart einum fjölmiðli, sjónvarpinu. Ég velti því óneitanlega fyrir mér hvað sé eiginlega kennt í fjölmiðlafræðinni í HÍ og þakka fyrir að hafa lært mín fræði í fremur fordómalitlum skóla í Bandaríkjunum. En það sem fór virkilega fyrir brjóstið á mér í pistlinum var að lesa það álit doktorsins að frásagnir fyrrum vistmanna á Breiðavík hafi verið til þess "að skemmta áhorfandanum heima í stofu." Dettur konunni í hug að einhverjum hafi verið skemmt undir þessum frásögnum? Ekki er álit hennar á samborgurum sínum mikið. Sjónvarpið er oft hentugur miðill til þess að beina kastljósinu að ákveðnum málefnum og það á við í þessu máli. En að venjulegt fólk skemmti sér við lýsingar á kynferðisofbeldi? Það tel ég af og frá.

Heilagar kýr

Andri Snær fékk á dögunum íslensku bókmenntaverðlaunin í flokki fræðirita fyrir bók sína Draumalandið, sem þar að auki varð næst söluhæsta bók síðasta árs. Ef villtustu draumar Andra rætast, er mögulegt að Draumalandið fleyti honum alla leið á Alþingi. Kannski var það alltaf ætlunin. En ég verð að gera örlitla játningu. Mér fannst Draumalandið ekkert spes. Ég keypti bókina um leið og hún kom út og las hana spjaldanna á milli. Fólk hefur talað um Draumalandið eins og Biblíuna. "Einstæð bók", "Á erindi við okkur öll", "Áhrifamesta bók síðustu ára" og svo framvegis. Ég beið lengi vel eftir því að einhver annar en formaður Framsóknarflokksins kæmi fram með rökstudda gagnrýni á þessa bók, en allt kom fyrir ekki. Ég neyðist því til að fórna mér: Draumalandið er vel heppnað áróðursrit, en því fer fjarri að hún sé fræðirit. Röksemdafærslu bókarinnar er í mörgu ábótavant og fullyrðingar höfundar eru oftar en ekki óstuddar frekari gögnum. Fólk heillaðist af því að þarna var einhver sem var sammála því sjálfu. Einhver sem gat orðað óljósar hugsanir þess á sæmilega skýran og einfaldan hátt. Sem er góðra gjalda vert, en mikið meira var það ekki.

Baðherbergið flotta

Ég eyddi hálfu árinu í fyrra í það að gera upp baðherbergið hjá mér. Síðasta áfanganum lauk reyndar ekki fyrr en á þessu ári, en þá setti smiðurinn upp baðþil og nýjan spegil. Það stóðst á endum að baðherbergið kláraðist og ég flutti norður. Smiðurinn hefur miklar áhyggjur af því að leigjendurnir eyðileggi allt handverkið hans. Ég reyndi að koma í veg fyrir það með því að kenna þeim að þrífa nuddbaðkar og fleira. Hér er mynd af baðherberginu sem ég varð að yfirgefa. Ég fékk þó að njóta baðkarsins í nokkra mánuði áður en ég flutti.

Ó, þér kassafjöld!

Þegar ég flutti hingað voru um 40-50 kassar með í för. Margir þeirra fóru beint inn í geymslu, þar sem ég er bara í tímabundinni leigu. Íbúðin hér er í sölu og ég gæti þurft að flytja aftur í vor. En hina verð ég að opna og það hef ég verið að dunda mér við síðustu eina og hálfa viku. Ég er búin með alla eldhús- og baðkassana, en hér er í stofunni eru enn eftir tíu kassar og í svefnherberginu eru um fimm kassar óopnaðir. Helsta tómstundagaman mitt á kvöldin og um helgar er að opna kassa og ganga frá dóti. Ég reyni líka af og til að átta mig á því hvernig borðstofuborðið er sett saman, en það hefur enn engan árangur borið.

I see you, baby

Ný vinna, nýr mánuður og nýr bíll. Skærblár og sætur. Svona á þetta að vera.