Lag vikunnar

Ég hef engan tíma til að skrifa neitt af viti, en ég vil vekja athygli á lagi vikunnar sem ég er búin að setja hér vinstra megin á síðuna undir liðinn "lög". Lagið heitir Windmills Of Your Mind og er sungið af Dusty Springfield. Reyndar hafa margir spreytt sig á þessu lagi, þar á meðal Sting og Alison Moyet, en mér finnst Dusty gera þetta betur en flestir aðrir. Eftir margar tilraunir hefur mér loksins tekist að setja lög inn á háskólasíðuna mína, en sálfræðineminn og kórdrengurinn gerðu sitt besta til að kenna mér það um jólin. Þannig að nú verð ég væntanlega óstöðvandi í því að setja ný og ný lög inn á síðuna. Því miður eru lögin 300 sem ég hef keypt á netinu með einhverri leiðinlegri afritunarvörn. En ég á nokkur hundruð geisladiska og hlýt því að geta fundið eitthvað þar. Textinn við lag vikunnar er ansi skemmtilegur og hér kemur upphafið að honum.

Round
like a circle in a spiral
like a wheel within a wheel
never ending or beginning
on an ever spinning reel
like a snowball down a mountain
or a carnival balloon
like a carousel that’s turning
running rings around the moon

like a clock whose hands are sweeping
past the minutes of its face
and the world is like an apple
whirling silently in space
like the circles that you find
in the windmills of your mind

Helmút

Nöfn afa minna eru greinilega notuð yfir undarlegustu hluti. Ég hef oft notað orðatiltækið að hafa ekki Guðmund, en ekki hef ég heyrt nafnið Ingimundur notað yfir súkkulaðirúsínur fyrr. En ég er mest hissa á því að enginn skyldi nefna nafnið Helmút í lengstu bloggfærslu fyrr og síðar. Sérnafnið Helmút var í mínu ungdæmi notað yfir ákveðna týpu sem var eins konar forveri hnakkanna. Helmút var gaur sem stundaði íþróttir, hlustaði á popptónlist, spáði í útlitið og hugsaði frekar lítið. Eiginlega Gilzenegger síns tíma. Af nafninu var síðan dregin sögnin að helmútast. Sá sem helmútast ekur rúntinn með græjurnar í botni og rúðurnar skrúfaðar niður. Önnur týpa var svokallaður "heví Helmút" en ekki man ég lengur hvernig sá var frábrugðinn venjulegum Helmútum.

Ráðgátur

Systir var að biðja um tillögur að spurningum Ara fyrir fullorðna. Ekki veit ég hvers vegna. En eftir að ég fyllti athugasemdakerfið hjá henni af spurningum, komst ég að því að spurningabanki minn var langt frá því tæmdur. Ég ákvað því að endurtaka leikinn hér og bæta við nokkrum spurningum sem brenna á mér. Vilji lesendur bæta við spurningum er það velkomið, en helst vil ég fá einhver svör. Ef þau eru þá til.

1. Af hverju er herinn ekki löngu farinn?
2. Af hverju eru Evrópuþjóðir enn í Nató?
3. Af hverju hafa Íslendingar ekki gengið í ESB?
4. Af hverju er Framsóknarflokkurinn ennþá til?
5. Af hverju þurfa vextir að vera svona háir á Íslandi?
6. Af hverju tala margir ungir stjórnmálamenn eins og gamalmenni?
7. Af hverju er bara að marka jákvæðar umsagnir útlendinga um Ísland?
8. Af hverju er ekki eins vel borgað að vinna fisk í landi eins og að vera á sjó?
9. Af hverju eru erfið en bráðnauðsynleg störf, t.d. skúringar, svo illa launuð?
10. Af hverju verða Íslendingar að vera í framhaldsskóla þar til þeir verða tvítugir?
11. Af hverju eru gerðar svo miklar kröfur til fólks sem fer í tæknifrjóvgun?
12. Af hverju eru sígarettur seldar í matvöruverslunum en ekki áfengi?
13. Af hverju mega samkynhneigðir einstaklingar ekki ættleiða börn?
14. Af hverju skiptir það sumt fólk máli hverjir mega kalla sig hjón?
15. Af hverju á að flytja ríkisstofnanir norður á Sauðárkrók?
16. Af hverju eru landbúnaðarvörur niðurgreiddar?
17. Af hverju er kosningaréttur fólks ekki jafn?
18. Af hverju lærum við dönsku í skólanum?
19. Af hverju erum við með Þjóðkirkju?
20. Af hverju byggjum við álver?

Villuljósið

Horfði á myndina St. Elmo's Fire á Skjánum áðan. Það er svolítið fyndið að hugsa til þess að þessi mynd er bara árinu yngri en sálfræðineminn knái. Ég sá St. Elmo's fyrst í bíó með vinkonum mínum í Bandaríkjunum, sem sýnir best hvað ég er orðin gömul. Okkur fannst myndin stórmerkileg, en við vorum líka nokkuð yngri en aðalsöguhetjurnar áttu að vera og vissum satt að segja ekki mikið um lífið. Við sáum tvær bíómyndir sumarið 1985 þar sem leikararnir Ally Sheedy, Judd Nelson og Emilio Estevez voru í aðalhlutverkum, en þau þrjú voru í hópi vinsælustu ungu leikaranna á þessum tíma. Hin myndin hét Breakfast club og var leikstýrt af John Hughes. Þremenningarnir hafa ekki fengið mikið af merkilegum hlutverkum undanfarin 20 ár, þó að þau hafi sést í sjónvarpi og einhverjum bíómyndum. Þau eru samt öll á lífi og komin á fimmtugsaldurinn, sem ætti að gleðja Ármann.

Kærustuparið

Lesendur hafa beðið spenntir eftir mynd af Degi og Aþenu, dömunni í næsta húsi. Í dag festust þau loks á filmu.

Batnandi blað

Á síðasta ári kvartaði ég yfir Blaðinu, sem þá var nýbyrjað að berast heim til mín. Framan af fannst mér þetta blað vera frekar ómerkilegur auglýsingasnepill með rýru efni. Auk þess braust iðulega út í skrifum Blaðsins einhver íhaldsgremja og eftirsjá eftir liðnum tímum, sem er aldrei skemmtileg. Lengi vel fannst mér snilldarpenninn Kolbrún Bergþórsdóttir vera í vondum félagsskap á þessum fjölmiðli. En batnandi Blaði er best að lifa og í dag les ég snepilinn svo til daglega. Fyrstu jákvæðu breytinguna á blaðinu mátti rekja til nokkurra öflugra blaðakvenna sem þar störfuðu, ekki síst til hennar Möggu H. sem tók þetta líka fína viðtal við frú Þórdísi í vikunni. Á Blaðinu starfa líka hæfileikaríkir karlmenn og loksins fá Parísarmyndir Einars J. að njóta sín á opnu í laugardagsblaðinu. Ég bíð samt ennþá spennt eftir ljósmyndasýningunni. Væri ekki tilvalið að halda hana á Players?

Aþena, baby!

Ég fékk þetta myndband sent í tölvupósti í dag, en hafði hvorki tækniþekkingu né nennu til að setja það á netið. En snillingurinn hún Anna bjargaði því, svo að hér getur fólk séð nýja Silvíu myndbandið einhverjum mínútum á undan Kastljósinu!

Hætturnar leynast á heimilinu

Ég ætlaði að taka myndir af afleiðingunum líka, en þær voru of subbulegar fyrir viðkvæmar sálir. Ætli það nægi ekki að segja að ég sé orðin einhent aftur?

Eldamennska

Sálfræðineminn er alltaf að tíunda á sínu bloggi hvað hún er einstaklega dugleg að elda, en hún töfrar víst fram til skiptis heimatilbúnar pizzur, soðinn fisk og lasagne. Síðan skoða ég reglulega bloggið hjá Nönnu matargúru, en á hennar heimili virðast vera veisluréttir á hverjum degi. Ég hef ákveðið að láta ekki mitt eftir liggja og ætla því að segja lesendum frá afrekum mínum í eldhúsinu. Í gærkvöldi sauð ég pasta í potti og hellti pastasósu úr dós út á það. Í fyrrakvöld var nákvæmlega það sama á borðum okkar voffilíusar. Á mánudagskvöld borðaði ég afganginn af salatinu sem ég keypti í hádeginu í 10-11. Já, það má með sanni segja að það séu spennandi hlutir að gerast í eldhúsinu með köflótta gólfinu - eða ekki.

Ummæli vikunnar

Eflaust hafa flestir séð eða heyrt þetta nú þegar, en góð vísa er aldrei of oft kveðin:

"Maður fær ekki alltaf það sem maður vill. Og þá verður maður að vinna úr því sem að maður þá fær í staðinn. Maður getur ekki alltaf farið með sætustu stelpuna heim af ballinu en stundum kannski eitthvað sem gerir sama gagn."

Geir "harði" Haarde, utanríkisráðherra og formaður Sjálfstæðisflokksins, í ræðu um varnarmál í Valhöll 18. mars 2006.

Í guðs eigin landi

Fröken Rockefeller hefur undanfarið reynt að tæla mig með sér í heimsókn til fæðingarlands síns, Bandaríkjanna, en þangað hef ég ekki komið í nærri fimm ár. Þegar ég fór síðast vestur um haf hafði árásin á tvíburaturnana ekki átt sér stað og ofsóknarbrjálæðið þar í landi var öllu minna en það virðist vera nú. Mig dreymdi um daginn að ég væri stödd í Kanada og ætlaði yfir landamærin til þess að versla í Wal-mart (já, draumar eru skrítnir) en mér var neitað um landvistarleyfi á þeim forsendum að ég væri með stimpil frá Kúbu í passanum mínum. Nú er ekki nóg með að ég hafi komið til Kúbu, heldur hef ég líka komið nokkrum sinnum til Mið-Austurlanda og m.a. farið alla leið til Gaza. Allt hefur þetta verið samviskusamlega skráð í vegabréfið mitt með stimplum og tilheyrandi. Ég sveiflast því á milli freistingarinnar að heimsækja mitt gamla fósturland áður en krónan hrynur endanlega, skynseminnar sem bendir mér á að ég eigi enga peninga, og hræðslunnar við að enda í Guantanamo sem grunaður hryðjuverkamaður.

Ógisslega mikið til hamingju!

Það má með sanni segja að 15. mars sé dagur stórra tíðinda. Björn Bjarnason fjallaði um einræðisherrann Júlíus Sesar í bloggi sínu í gær, en sá var víst myrtur þennan dag fyrir 2050 árum ef trúa má sögunni. Í gær var enginn einræðisherra myrtur svo að ég viti til, en ýmis stórtíðindi voru þó kunngerð hér á landi. Í fyrsta lagi rættist meira en 50 ára gamall draumur margra Íslendinga, þegar tilkynnt var að bandaríski herinn hefði ákveðið að senda burt allar þotur sínar og herþyrlur frá Keflavíkurflugvelli fyrir septemberlok. Í öðru lagi voru aðstandendur Baugs sýknaðir af öllum ákæruliðum í Héraðsdómi og ríkið dæmt til að greiða um 60 milljónir í málskostnað. Í þriðja lagi var tilkynnt í gær að Bónus hlyti neytendaverðlaun Neytendasamtakanna og Bylgjunnar fyrir árið 2006. Einhvern veginn grunar mig að Björn og Davíð hafi ekki fagnað í gærkvöldi. Í minni litlu fjölskyldu voru líka sagðar gleðifréttir í gær, en þær verða ekki gerðar opinberar strax.

Fuglaflensa?

Allir í kringum mig virðast vera að hrynja niður í flensu. Fótboltastrákurinn er veikur, sem og leikskólakennarinn, mannréttindafrömuðurinn og fleiri öflugir einstaklingar sem ég kannast við. Ég kom við í fyrirtæki einu í vikunni og var undrandi á því hversu fátt starfsfólk var á staðnum. Hélt jafnvel að allir væru farnir utan á árshátíð, enda er sá tími núna. En svarið sem ég fékk var að hálft fyrirtækið lægi heima í flensu. Sjálf hef ég sloppið við flensuna í vetur, en þó er ég með leiðinlegan höfuðverk í dag. Vonandi er mér bara illt vegna þess að sjúkraþjálfarinn var extra vondur við mig í gær, en ekki af því að ég sé að fá einhverja fjárans pest. Ég má ekki við því núna, starfandi sem verktaki og sturtulaus að auki.

Framkvæmdaglaða konan

Um helgina fór ég í boð hjá markaðsstjóranum, sem er nýbúin að taka íbúð sína í gegn og búa til herbergi fyrir au-pair stúlku. Hún er líka nýbúin að kaupa sér jeppa sem kostaði "bara" tvær og hálfa milljón. Reynsluheimur kvenna er um margt ólíkur. Ég hef enga þörf fyrir au-pair nema þá helst fyrir hundinn, en einu sinni var ég sjálf illa launuð barnfóstra í ókunnugu landi og hef því ákveðna samúð með slíkum starfsmönnum. Bíllinn minn er með þeim allra minnstu á markaðnum og gamall í þokkabót. En framkvæmdir heima fyrir eru nokkuð sem ég get skilið. Að vísu hef ég aldrei lagt parket eða sett upp eldhúsinnréttingu sjálf eins og markaðsstýran, kannski vegna þess hvað ég hef átt góða að. En dugnaður hennar varð mér innblástur, þar sem ég ákvað að hefjast handa við að rífa niður sturtuna heima hjá mér. Sturtan er farin að leka og hefur verið dæmd ónýt. Eftir tveggja daga niðurrif og talsverða bakverki langar mig samt að kalla á iðnaðarmann til að klára verkið. Enn og aftur sannast að ég er engin ofurkona.

Glitnir eða Lýsing?

Ekki bjóst ég við því fyrirfram að stjórnendur Íslandsbanka myndu taka upp nafnið Glitnir fyrir allt fyrirtækið. Þegar tilkynnt var um fyrirhugaða nafnabreytingu datt mér helst í hug að nýja nafnið yrði eitthvað í ætt við ISB eða IS banki. Sjálf tengi ég Glitnisnafnið fyrst og fremst við fólk sem kaupir sér jeppa þó að það hafi í raun ekki efni á því. Mér skilst að nafnið Glitnir komi fyrir í Gylfaginningu, en þar dulbýr aðalsöguhetjan sig sem öldung og fer til Ásgarðs. Í lok sögunnar gerir Gylfi sér grein fyrir því að allt sem hann sá var sjónhverfing. Það má spyrja sig hvort að þessi tenging við blekkingu og tálsýn sé traustvekjandi fyrir fjármálastofnun. Glitnir var einhvers konar dómssalur í sögunni, en honum var þannig lýst að þakið væri úr silfri og súlurnar úr gulli. Kannski er það framtíðin sem stjórnendur Íslandsbanka, afsakið Glitnis, sjá fyrir sér?

Húsmæðragarðurinn

Í kvöld byrjaði ég á nýrri tómstundaiðju. Ég ók sem leið lá í heimabæ jeppanna og skellti mér þar ofan í sundlaug. Ekki til þess að synda, heldur til þess að stunda sundleikfimi. Slík leikfimi á víst að vera góð fyrir fólk eins og mig, sem er lagt í einelti í umferðinni. Ég bjóst við einhverju huggulegu sprikli í heitu vatni með rólegum húsmæðrum, en þetta reyndist mér mun erfiðara en ég reiknaði með. Kannski sýnir það best hversu krambúleruð ég er. Læknir nokkur er nýbúinn að úrskurða að ég sé með klemmda sin og fleira skemmtilegt eftir bílaævintýri okkar mútter í fyrra. Vonandi á sundleikfimin því eftir að bæta heilsuna, fyrir utan það að gera mig jafn flotta í laginu og strandverðina frá Kaliforníu.

Lífrænt ræktuð vonbrigði

Í vetur hef ég reynt að borða hollari mat en áður, þó að ég gangi ekki nærri því eins langt og fólkið í þættinum Heil og sæl á Skjá einum. Það eru sem sagt engar dollur af mysupróteini eða grænum þörungum heima hjá mér. En ég skipti gúmmíbrauðinu út fyrir grófara brauð og borða brún hrísgrjón frekar en hvít. Um daginn var ég í samkvæmi þar sem við vorum að spjalla um heilsusamlegt líferni og ég var ægilega stolt af því að vera farin að borða hafragraut á morgnana. Ekkert instant dæmi, heldur alvöru soðinn hafragraut úr hafragrjónum. Þá kom gjaldkerinn með þá athugasemd að hún væri búin að henda öllum pakkagrjónum heima hjá sér og borðaði nú eingöngu lífrænt ræktað. Hún hafi lesið eitthvað í einhverju blaði um það að sólgrjónin væru stórhættuleg, en mundi samt ekki hvers vegna. Mér datt ekki í hug að henda mínum pakkagrjónum, en þegar ég þurfti að endurnýja birgðirnar í vikunni ákvað ég að kaupa poka af lífrænt ræktuðu haframjöli í Hagkaup. Sauð mér svo graut í morgun, en bragðið var ekki alveg eins og ég bjóst við. Þrátt fyrir góðan vilja fannst mér hálfgert myglubragð af hafragrautnum. Nú veit ég ekki hvort ég á að henda dýru, lífrænt ræktuðu grjónunum, eða hvort að ég muni venjast þessu bragði. Veit einhver hvað er eiginlega að því að borða "fjöldaframleidd" hafragrjón?

Allt er fertugum fært, eða hvað?

Undanfarið hef ég mikið verið að spá í afmæli. Ég er svo heppin að eiga góðan hóp vinkvenna, sem ég hef kynnst í skóla, í vinnu og í pólitíkinni. Þar sem ég var ári á undan í skóla eru margar skólavinkonur mínar einu eða fleiri árum eldri en ég. Ég sá því fyrir mér að ég myndi eyða síðustu árunum af fertugsaldrinum (eða "my thirties" eins og enskumælandi fólk myndi kalla það) í stanslausum fertugsafmælum og stuði, sem myndi enda í aðalpartíinu þegar ég yrði loksins fertug. En það er öðru nær. Eina fertugsafmælið sem mér hefur verið boðið í fram að þessu er afmæli borgarstjóra í fyrra. Flestar vinkonur mínar sem orðnar eru fertugar kusu að halda ekkert upp á afmælið. Jafnvel þær allra veisluglöðustu, sem hafa haldið upp á hvert einasta afmæli frá unglingsaldri, ákváðu að gera eitthvað lítið með fjölskyldunni eða alls ekki neitt. Er ekkert gaman fyrir konur að verða fertugar? Hvað er málið?

Dularfulla peningahvarfið

Lánasjóður íslenskra námsmanna, öðru nafni LÍN (rímar við "svín" eins og glöggur bloggari bendir á), virðist vera í einhverri herferð þessa dagana. Ég er nú ýmsu vön í áralangri viðureign minni við þessa "ágætu" stofnun. En alltaf þegar ég held að ringulreiðin hjá lánasjóðnum hafi náð hámarki, tekst starfsmönnum hans að bæta um betur. Nýlega fékk ég sem sagt bréf frá LÍN, sem ég reiknaði helst með að væri einhvers konar yfirlit fyrir skattframtalið mitt og opnaði það því ekki strax. En ekki var eilífðarstúdentinn lengi í Paradís. Í umslaginu leyndist bréf, ritað þann 23. febrúar sl., þar sem Lánasjóðurinn krafði mig um ofgreitt lán frá námsárinu 2004-2005. Með bréfinu fylgdi grafalvarlegt skuldabréf, sem mér var ætlað að undirrita "í viðurvist tveggja tilkvaddra vitundarvotta", hvorki meira né minna. Með undirrituninni átti ég að "viðurkenna hér með að skulda Lánasjóði íslenskra námsmanna" tiltekna upphæð með vöxtum, dráttarvöxtum og vaxtavöxtum. Þetta var mér sent án nokkurrar viðvörunar og án þess að ég hefði áður fengið tækifæri til að skýra mál mitt. Eins gott að bréfið var ekki sent heim til mútter, því hún hefði eflaust dáið úr sjokki og þá hefðu starfsmenn LÍN fleira á samviskunni en það eitt að hafa týnt rúmri hálfri milljón króna fyrir meira en ári síðan.

Gullkálfurinn

Ég fékk tvö símtöl frá bönkum í vikunni. Starfsmaður bankans sem ég skipti við hringdi og reyndi að selja mér tryggingar. Síðan hringdi starfsmaður annars banka, en sá er víst í samstarfi við tryggingafélagið sem ég er svo óheppin að tryggja hjá. Þeir vilja endilega gera mér tilboð í bankaþjónustu. Ekki skil ég hvers vegna ég er allt í einu orðin svona eftirsóttur viðskiptavinur hjá bönkunum. Ég á fátt annað en skuldir og hef frekar litlar tekjur. En kannski er ég einmitt vinsæl hjá bankamafíunni vegna þess að ég er skuldug og þarf að borga heilmikla vexti. Annað hvort er það málið, eða þá að þeir eru búnir með alla góðu kúnnana og eru nú komnir í dreggjarnar.

Bókafyllerí

Í dag er öskudagurinn, en ég klæddi mig þó ekki upp sem Silvíu Nótt eins og mér skilst að hálf kvenþjóðin undir tólf ára aldri hafi gert. Hins vegar skrapp ég aðeins í bæinn og á leiðinni heim kom ég við á bókamarkaðnum í Perlunni. Ef ég er eins og vampíra í blóðbanka þegar ég kemst inn í bókabúð, þá er það tvöfalt verra á bókamarkaði. Mig langaði í ótal margar bækur og hefði auðveldlega getað fyllt marga poka af freistandi tilboðum. En vegna sparnaðarsjónarmiða og almennra blankheita neyddist ég til að halda aftur af mér. Á endanum keypti ég átta bækur á innan við 4.000 krónur, sem mér finnst nokkuð vel sloppið. Það var gaman að fylgjast með fólkinu á markaðnum og innkaupum þess. Konur voru mikill meirihluti markaðsgesta, sem vakti mig til umhugsunar. Getur verið að bókaþjóðin margfræga sé í raun bara íslenska kvenþjóðin? Eru íslenskir karlmenn hættir að lesa bækur, eða vinna þeir kannski of lengi til að geta heimsótt bókamarkaði?