Prófstressið

Þetta samtal átti ég á miðvikudag, daginn fyrir krossaprófið ógurlega:

Ég: Mér finnst ég ekkert geta einbeitt mér í próflestrinum.
Systir: Þetta segir þú fyrir hvert einasta próf.
Ég: Núna er það virkilega satt. Ég held að ég sleppi því að mæta í prófið.
Systir: Vertu ekki að þessari vitleysu. Þér gengur alltaf vel í prófum.
Ég: En það sem hefur aldrei gerst áður getur alltaf gerst aftur.

Ég fór í prófið og eins og alltaf hafði systir rétt fyrir sér. Mér gekk alveg ágætlega, held ég alla vega. Það er alveg rétt hjá henni að mér gengur yfirleitt vel í prófum. Ég get lagt staðreyndir á minnið á skömmum tíma og komið þeim frá mér aftur. En sá hæfileiki nýtist manni lítið í lífinu utan skóla.

Mál málanna

Ég er greinilega illa innrætt, því að ég er hvorki komin með leið né ógeð á Baugsmálinu. Þvert á móti finnst mér það óstjórnlega skemmtilegt. Tölvupóstar Styrmis og Jónínu eru snilld, hvaðan sem þeir annars komu. Lesturinn í gegnum skjölin úr málaferlum Baugs í Flórída er líka hrein skemmtun. Maður þarf ekki að horfa á O.C. eða Glæstar vonir, þegar þetta er allt að gerast í íslenskum veruleika. Ástir og afbrýðissemi, ljóskur og leynimakk, snekkjur og seðlar. Hvernig er hægt að fá nóg af þessu?

Endalok

Ónefndi maðurinn hætti loksins í íslenskum stjórnmálum í dag. Skál fyrir því!

Próflestur

Ég fer í próf á fimmtudaginn og er ekki byrjuð að lesa fyrir það. Fyrir rúmri viku fékk ég skilaboð frá Kókó, þar sem hún sagðist "bara" vera búin með þrjá kafla og að hún færi að verða stressuð fyrir prófið. Ég var með einhverjar áætlanir um að lesa skólabækur um helgina, en þær fóru fyrir lítið. Í staðinn fór ég með hundinn í langar gönguferðir, fór með systur í Heiðmörkina, horfði á Kallakaffi (sem var ágætt), þvoði þvott, las reyfara, fór út að borða og gerði svo til allt nema að lesa námsefnið. Nú verð ég að bretta upp ermarnar og fara að lesa. Verst hvað bókin er ferlega leiðinleg.

Baugsmálið

Man ég okkar fyrri fund,
forn þó ástin réni.
Nú er eins og hundur hund,
hitti á tófugreni.

Þetta á vel við þessa dagana.

Hefnd

Rakst á gamlan skólabróður í dag, sem var að fagna sigri Vals í fótboltanum. Bölbænir mínar hafa greinilega borið árangur. Ekki er nóg með að Fram sé að falla niður um deild, heldur töpuðu þeir líka bikarleiknum. Svona fer fyrir fólki sem heldur fyrir mér vöku hálft sumarið.

Vonbrigði

Vinahópurinn átti miða á leikritið Woyzeck í Borgarleikhúsinu í kvöld, en í gær fékk ég að vita að hætt hefði verið við sýninguna. Ég fékk miðann endurgreiddan og í staðinn er ætlunin að fara á veitingahús. Ég er samt frekar svekkt yfir því að komast ekki á leikritið. Það er uppselt á næstu sýningu og fröken Rockefeller kemst ekki á þar næstu sýningu, svo að ég reikna síður með því að fá tækifæri til að sjá leikritið. Svona fer þetta þegar ég ætla loksins að vera menningarleg og horfa á eitthvað annað en ameríska sjónvarpsþætti eða íslenskar eftirlíkingar þeirra. Ég er dæmd til þess að vera kúltúrsnauð.

Val

Tantrafólkið hjá Sirrý á Skjá einum, matreiðsluþáttur í Ríkissjónvarpinu, leiðinlegi þátturinn um slökkviliðsmennina á Sirkus og nóg komið af lestri. Tími fyrir DVD.

Bíbí bleika

Systir er í bænum að spítalast og heimsækja lækna, svo að ég er einkabílstjóri hennar þessa dagana, á milli þess sem ég fer með hundinn út að ganga. Við fórum í Intersport í gær til að kaupa íþróttabuxur fyrir spítalaheimsóknina. Ég sá þar skærbleika hettupeysu frá Nike sem ég féll fyrir. Systur fannst peysan of æpandi og glannaleg, en mér fannst hún hins vegar vera lífleg og skemmtileg. Þrátt fyrir álit mér eldri og reyndari konu keypti ég peysuna. Ég er í henni í dag, hæstánægð og alveg í stíl við fallegu, bleiku Erikuna sem er á veröndinni hjá mér. Kannski er þetta andóf mitt gegn haustinu og komandi vetri, þegar allt verður á endanum litlaust og drungalegt. Allir aðrir mega vera svartir og gráir fyrir mér, en ég verð eins bleik og ósmekkleg og mig langar til.

Klukk

Ég var klukkuð af Parísardömunni og verð því að tína til fimm staðreyndir um mig.

1. Þegar ég var yngri ætlaði ég að verða skáld, rafvirki, læknir, flugmaður, teiknari, söngkona, leikkona, blaðamaður eða leiðsögumaður. Ég fékk fyrsta starfið sem blaðamaður þegar ég var fimmtán ára, en á hin eftir.

2. Fyrir rúmum áratug setti ég mér það markmið að heimsækja að meðaltali eitt nýtt land á ári, og hef náð því hingað til. Kína er efst á listanum yfir lönd sem ég vil heimsækja.

3. Ég hef ekki gaman af heimilisstörfum, nema helst að þvo þvott. Allra verst finnst mér að strauja.

4. Í menntaskóla var ég mikil prjónakona og var alltaf að prjóna peysur. Ég saumaði líka föt á mig, en hef týnt hvoru tveggja niður.

5. Alls hefur mér tekist að kjósa sex mismunandi flokka og framboð í alþingis- og sveitarstjórnakosningum.

Ég klukka hér með systur, sálfræðinemann, kókó, Ástu og Tótu.

Dularfullt

Í vikunni barst mér reikningur frá Landsspítalanum. Það væri ekki í frásögur færandi, nema að ég er rukkuð fyrir komu á slysadeild, þó að ég hafi ekki stigið fæti þar inn í mörg ár. Eftir fjölda samtala við starfsmenn hins ágæta sjúkrahúss fékk ég þá skýringu að reikningurinn væri vegna umbúðaskipta. Meint umbúðaskipti áttu sér stað um síðustu mánaðamót, eða einmitt þegar ég náði í Dag litla frá fyrrum eiganda hans. Þetta vekur upp ýmsar spurningar. Á ég tvífara sem lenti í slysi? Eða ligg ég sjálf alvarlega slösuð einhvers staðar og ímynda mér hversdagslegt líf í blokk? Á ég kannski alls engan hund? Svör óskast.

16. september

Í dag hefði pabbi minn orðið sjötugur, hefði hann lifað. Afi minn hefði sömuleiðis orðið 119 ára í dag, hefði hann lifað lengur en aðrir menn. Við mútter og föðursystir mín fórum í kirkjugarðinn í hellirigningu til þess að setja blóm á leiði pabba. Einhvern veginn var veðrið alveg við hæfi.

Gullgröftur

Gærdagurinn fór í fjársjóðsleit. Ég fékk lánað málmleitartæki hjá Orkuveitunni og við Dagur fórum austur í sumarlandið til að leita að armbandi mútter sem týndist um daginn. Eftir mikla leit fundum við tíkall og hina ýmsu málmhluti, en ekkert armband. Dagur naut sín vel í sumarlandinu og eltist við bæði fugla og hesta. Fjársjóðsleitin fór ekki betur en svo að ég læsti á endanum lyklana mína inni í sumarhöllinni og varð að hringja í mútter, sem kom akandi úr bænum til að opna fyrir okkur. Já, ég veit að ég er snillingur. Mútter gat þó lítið sagt, þar sem hún læsti sig einu sinni sjálf úti á sama hátt. Snilligáfan hlýtur að ganga í erfðir.

Módelstörfin

Lopapeysan frá systur kom í póstinum í dag. Eins og allt sem hún gerir er hundapeysan að sjálfsögðu snilld. Dagur litli var látinn máta peysuna um leið. Hún fer honum vel eins og sjá má. Hann var ósköp stilltur í módelstörfunum og greinilega fæddur í fagið, enda fríður með afbrigðum. Ætli það sé til módelsamkeppni fyrir hunda? America's next top dog, eða eitthvað svoleiðis?

Leiðindi

Svei mér þá ef þátturinn Veggfóður á Sirkus er ekki enn leiðinlegri en gamla Innlit-útlit með Völu Matt. Var að horfa á Völu taka eitt af sínum dæmigerðu viðtölum, en að þessu sinni á ensku. Hún er væmnari á ensku en á íslensku, ef það er þá hægt. Flestir Íslendingar eru frekar fyndnir þegar þeir tala ensku og Vala er þar engin undantekning. Hálfdán úr Djúpu lauginni bætir litlu við þáttinn og dúllulega grafíkin í umgjörð þátttarins er bara hallærisleg. Fyrir utan ófrumlegar hugmyndir þáttastjórnendanna. Enn eitt viðtalið við Elmu Lísu leikkonu? Hún er ekki einu sinni búin að flytja síðan síðast.

Kvennahreyfing

Við ofurkennarinn erum búnar að skrá okkur á stofnfund kvennahreyfingar Samfylkingarinnar, sem verður haldinn um næstu helgi. Reyndar er ekki víst að við komumst að í gistingu á Hótel Örk, svo vinsæll er þessi fundur. Ég var lengi vel efins um það hvort ég ætti að fara, þar sem ég hef lítið starfað í pólitík undanfarin ár. Þá hef ég ekki alltaf verið ánægð með alla fulltrúa Samfylkingarinnar eða ákvarðanir þeirra. Það á þó ekki við um okkar ágæta formann og almennt séð er ég frekar sátt við flestar konurnar í flokknum. Þannig að ég ætti að geta látið hina liggja á milli hluta í eina helgi. Að öðru leyti nenni ég ekki að fjalla um ágæti þess að stofna kvennahreyfingu eða ástæðurnar fyrir stofnun slíks félags, en vísa alfarið í skilmerkileg skrif Láru Stefáns um þetta efni.

Undarleg nöfn

Eftir hefðbundna morgungöngu með hundinn fór ég með mútter að skoða íbúðir. Við vorum aðallega að líta á húsnæði í nýjum hverfum, sem mörg hver skarta sérstökum götunöfnum. Til dæmis fórum við í Reiðvað, sem er nálægt Kólguvaði, en til að komast þangað þarf að aka eftir Bugðu. Svo komum við í götu sem heitir Andrésbrunnur. Af hverju í ósköpunum heitir hún ekki Andrésarbrunnur? Næstu götur við Andrésbrunn heita Þórðarsveigur, Katrínarlind og Gvendargeisli. Ég skil ekki reykvísk götunöfn. En við Íslendingar erum ekki einir um að kalla staði skrítnum nöfnum. Sjónvarpsstöðin Sirkus er núna að sýna bandarískan þátt sem gerist meðal annars í bænum Rolla í Missouri. Ég hef ekki komið til Rollunnar en ég hef gerst svo fræg að aka í gegnum bæinn Hooker í Oklahoma, sem er heimabær hafnarboltaliðsins "The Horny Toads". Þar hefur fólk húmorinn í lagi.

Nýr Dagur

Hann Dagur er lítill, hann er tveggja ára trítill... Já, nú er komin endanleg ákvörðun með nafn á hundinn. Hann heitir Dagur. Enda er hann jákvæður og glaður lítill hundur, sem fagnar hverjum nýjum degi. Fullu nafni heitir hann Dagur Tyson, en hann verður kallaður Dagur. Nema af mútter, sem segist ætla að kalla hann Trítil. Dagur Trítill Tyson. Ekkert smá nafn fyrir lítinn hund. Ég er búin að panta smið til að laga hliðið á sérgarðinum, því að Dagur litli hefur sloppið tvisvar út fyrir grindverkið og ég má ekki til þess hugsa að hann verði undir bíl og deyi fyrir aldur fram eins og kötturinn minn sálugi.

Davíð og eftirlaunin

Mikið er ég fegin að Davíð skuli loksins vera að hætta í pólitík og þó fyrr hefði verið. En ég skil ekki af hverju hann er að fara í Seðlabankann. Til hvers var hið illræmda eftirlaunafrumvarp eiginlega? Ekki getur verið að Davíð ætli bæði að fara á eftirlaun og að þiggja full laun fyrir letilífið í Seðlabankanum?

Farin í hundana

Ég fór í ræktina áðan og svo í langan göngutúr með hundinn í góða veðrinu. Að fara með hvutta um hverfið er eins og að vera í fylgd með stórstjörnu. Allir dást að honum, spyrja um hann og vilja helst koma við hann. Eftir gönguna fór ég í sturtu og tók eftir því í miðju kafi að hárnæringin mín var búin. Þannig að ég greip hundahárnæringuna og notaði hana. Hún virtist gera sitt gagn. Á meðan ég verð ekki svo blönk að ég borða hundamatinn líka ætti þetta að vera í lagi. Annars er ég búin að velta mikið fyrir mér nafni á hundinn. Hef spáð í nöfn eins og Alexander, Ari, Aristóteles, Benjamín, Dagur, Óliver og Sókrates. Hvað finnst ykkur?

Satt og rétt?

Enginn hefur ennþá boðið mér að vera með í bókinni Samtíðarmenn, sem er í sjálfu sér stórfurðulegt, en ef ég fengi slíkt boð yrði ég ekki í vandræðum með að svara því. Fyrir utan öll mín stórkostlegu afrek hingað til, þætti mér sjálfsagt að reikna með frekari afrekum í framtíðinni. Til dæmis ætla ég að útskrifast úr leiðinlega náminu árið 2006 eða 2007. Í það minnsta fæ ég diploma í faginu næsta vor. Svo tel ég víst að ég muni gefa út bók á næsta ári eða þarnæsta. Eins og ég hef áður rætt hér á þessum vettvangi, skrifar enginn í minni fjölskyldu bók nema að hún verði verðlaunabók. Þannig að ef ég væri að fylla út eyðublað fyrir Samtímamenn myndi ég skrifa: B.A., B.S., MPA, PhD. Frænka Idol stjörnu. Verðlaunarithöfundur. Bæjarstjóri. Það væri alls engin lygi. Ég meina, þetta verður allt satt og rétt einhvern daginn. Ekki satt?

Nauðsyn

Hvað á barnið að heita?

Við voffi fórum í langan og góðan göngutúr í morgun ásamt kennaranemanum, sem er annálaður göngugarpur. Fólk stoppaði okkur á leiðinni til að dást að hvuttanum og auðvitað kom spurningin: Hvað heitir hann? Ég er alltaf í smá vandræðum þegar ég er spurð að þessu. Hundurinn var nefndur Tyson af fyrri eigendum, en mér finnst það varla nógu gott nafn á svona fallegan og ljúfan hund. Mér datt í hug að kalla hann Kríla, eins og hund Steinríks í bókunum um Ástrík og félaga. En fröken Rockefeller mótmælti því hástöfum, þar sem ég kallaði bæði köttinn minn og litlu frænku mína Kríli á sínum tíma. Hún kom með tillöguna Samson, sem mér finnst minna of mikið á ákveðna auðjöfra. Ég get alveg eins skírt hundinn Baug. Ungfrú Hafnarfjörður lagði til nafnið Sykurmoli, eða Moli, þar sem hann er svo lítill og sætur. Loks stakk kennaraneminn upp á nafninu Staur, þar sem pilturinn pissar utan í alla staura sem verða á vegi hans. Enn er óákveðið hvaða nafn verður ofan á, en allar tillögur eru vel þegnar.

Hugleiðing

Í tímanum í gærmorgun rann upp fyrir mér ljós. Fjárans kalvínistarnir hafa eyðilagt líf mitt. Að minnsta kosti ef Weber kallinn hafði rétt fyrir sér, en hann hélt því fram að nútíma kapítalismi ætti rætur sínar að rekja til vinnusemi og hugmynda mótmælenda. Öll eigum við að vinna rúmlega fullt starf, græða sem mesta peninga og eyða ævinni í að eignast sem mest dót. Hvar fengum við þá hugmynd að það væri merkilegra að stjórna fyrirtæki en að yrkja ljóð? Er nauðsynlegt að allir framleiði eitthvað? Eða er hægt að lifa annars konar lífi?

Breyttir tímar

Hjá mér situr lítill hundur. Réttara sagt situr hann í kjöltunni á mér á meðan ég skrifa þetta. Í morgun var fyrsti tíminn hjá mér í háskólanum, svo ég vaknaði klukkan sjö til að geta gefið voffa að borða og farið með hann út, áður en skólinn hófst kl. átta. Við fröken Kennedy erum saman í tímanum og því er ég alla vega í góðum félagsskap við námið. Síðar í dag ætlar sálfræðineminn fara með allt sitt hafurtask héðan, því hún er að flytja aftur á stúdentagarðana. Þannig að hér eru ýmsar breytingar í gangi á heimilinu. Ég vona samt að sálfræðineminn láti sjá sig sem oftast í vetur, bæði í eigin persónu og á skjánum.