Fannstu allt sem þú leitaðir að?

Þessa spurningu fékk ég í hádeginu, þegar ég fór og keypti mér kók light í 10-11. Afgreiðslufólki verslunarinnar hefur um nokkuð skeið verið uppálagt að spyrja viðskiptavini við kassana hvort að þeir hafi fundið allt sem þeir leituðu að. Mér finnst þetta frekar fyndin spurning. Hvernig er hægt að finna allt sem þú ert að leita að í einni lítilli verslun? Ég er ekki enn búin að finna rétta litinn fyrir eldhúsið mitt, sjálfhreinsandi íbúð, peninga til þess að borga niður allar skuldirnar mínar, leið til að komast í form án þess að æfa, myndarlegan mann sem eldar eða bíl sem gengur endalaust á sama bensínlítranum. Einhvern veginn efast ég um að þetta sé allt að finna í 10-11, með fullri virðingu fyrir þeirri ágætu búð. Kannski bíður enginn Lykla-Pétur eftir okkur við Gullna hliðið. Kannski situr þar bólugrafinn unglingur sem spyr með leiða í röddinni: Fannstu allt sem þú leitaðir að?

Núna

Núna er rétti tíminn til þess að fegra og dytta að heimilinu, segir stjörnuspá Moggans í dag. Það hlýtur að vera rétt, þar sem stjörnuspár eru óbrigðular og Mogginn lýgur aldrei. Eða þannig. Í öllu falli ætla ég að reyna að mála herbergið mitt og kannski eldhúsið í dag, enda er málningarveisla hjá Byko og síðustu forvöð að næla sér í málningu á tilboðsverði. Það er verið að mála stigaganginn hjá mér og síðan á að setja nýtt teppi á stigana. Eftir það verður blokkin næstum eins og ný. Þannig að ég get bráðlega farið að ráðum Moggans, sem segir í spánni að upplagt sé að bjóða gestum heim á næstu vikum.

Ef værir þú á leið til Ítalíu

Loksins, loksins. Ég er búin að bóka ferð til Ítalíu í sumar, nánar tiltekið til Rimini með Heimsferðum. Við ofurkennarinn ætlum að vera þar í tvær vikur og njóta lífins. Ég hef aldrei komið til Ítalíu, en mig hefur langað að fara þangað síðan ég var 12 ára. Nú hlýtur að rifjast upp fyrir mér öll ítalskan sem ég lærði þessa einu önn sem ég var í henni í menntaskóla. Svo ekki sé minnst á allar klassísku söngæfingarnar í kórnum: Roma e bella, Roma e grande, Roma e bella, Roma e grandeeeeee... eða eitthvað í þá áttina. Samt veit ég ekki hvort að við munum fara alla leið til Rómar, en ætlunin er alla vega að fara til Feneyja og Flórens, svo ekki sé minnst á að aka um sveitir landsins. Ítalía - here I come!

Gettu betur

Ég horfði á Gettu betur með öðru auganum í gær. Menntaskólinn á Akureyri (MA) og Menntaskólinn á Egilsstöðum (ME) voru að keppa. Hvernig ætli það sé annars að vera í skóla sem hefur skammstöfunina ME? Ætli það geri nemendur sjálfkrafa að aðdáendum sauðkindarinnar og jafnvel (hjálp!) að Framsóknarmönnum? Alla vega, þá vissi ég svörin við sumum spurningunum, enda er ég þvílík uppspretta af gagnslausum fróðleik og þá helst á sviði kvikmynda og stjórnmála. Þannig vissi ég svarið við "Blair" spurningunni, bara af því að ég kannaðist við leikkonuna Lindu Blair úr Exorcist og svo auðvitað við Tony Blair sem býr á Downingsstræti 10. Spurt var um ættarnafn og sýndar myndir sem tengdust því. Þarna sat ég heima í stofu og kallaði: "Blair! Það er Blair, fíflin ykkar", en allt kom fyrir ekki. Ég skildi ekkert í því að hvorugt liðið skyldi geta svarað þessari spurningu, en kannski er það vegna þess að keppendur eru of ungir til að hafa séð Exorcist, þar sem þeir fæddust meira en áratug eftir að myndin var gerð.

Í höfn Kaupmanna

Mér tókst að villast í Köben í fyrrakvöld og það ekki í fyrsta skipti. Allar þessar litlu hliðargötur rugla mig í ríminu. Ég er ekki flink að lesa á kort og hef aldrei verið. Yfirleitt ferðast ég eftir kennileitum, en þegar dimmt er orðið getur það verið erfitt. Svo að ég gekk í hringi um miðborgina, festi hælinn á öðru fína stígvélinu mínu á milli tveggja gangstéttarhellna og sneri mig á hægri fætinum. Eftir það gafst ég upp og tók leigubíl. Veðrið var frekar kalt í Köben og það snjóaði meira að segja. Er ekki lágmark að það sé betra veður í útlöndum en á Íslandi? Samt alltaf gaman að koma til Köben. Íslendingar eru í annarri hverri búð og skemmtilegir götulistamenn í Strikinu. Ég varð ekki svo fræg að komast í Magasin að þessu sinni, þó að verslunin sé nú komin í eigu Íslendinga. Þess í stað skoðaði ég fullt af flottum húsgögnum í Illum og sá hvað ég hafði grætt mikið á því að kaupa Norm 69 lampann minn á tilboði fyrir jólin. Sá líka alveg hrikalega fallegt rúmteppi í annarri búð, en keypti það ekki þar sem ég er að spara fyrir eldavél.

Borgarstjórakvöld

Svo að ég ljúki sögu minni um laugardagskvöldið, þá fórum við á Vínbarinn eftir matinn á Apótekinu. Þar hittum við fyrir núverandi borgarstjóra Reykjavíkur og eina af þingkonum Samfylkingarinnar ásamt fríðu kvenna föruneyti, en þær voru að fara að borða á La Primavera ef ég man rétt. Eftir nokkra stund á Vínbarnum slóst fröken Kókó í hópinn hjá okkur. Af Vínbarnum fórum við á Thorvaldsen, sem var skárri en venjulega. Þar sáum við fyrrverandi borgarstjóra í hrókasamræðum við annan karlmann, þannig að þetta var greinilega djammkvöld borgarstjóranna. Kókó kvaddi okkur á Thorvaldsen og við fórum á Rex, sem var allt í lagi en ekki mikið meira en það. Fólk virðist einhvern veginn ekki vera að skemmta sér neitt í botn á þeim stað. Kvöldið var fínt, en mikið rosalega er ég samt orðin leið á þessari 1980 og eitthvað diskóstemmingu sem ríkir á mörgum skemmtistöðum og þá sérstaklega á Thorvaldsen. Er ekki hægt að spila tónlist sem er minna en 20 ára gömul?

Matur og gleði

Ég fór ásamt ofurkennaranum og fleirum út að borða í gærkvöldi á Apótekinu. Þetta var hluti af Food and fun hátíðinni, þannig að í boði var fastur matseðill frá erlendum gestakokki, Juuse Mikkonen. Við fengum lax með svörtum pipar, kóríander og avókadó-kremi í forrétt, alveg syndsamlega gott. Næst kom hörpudiskur með kúskús og hnetufroðu. Ég elska hörpudisk og þetta var sömuleiðs afar gómsætt. Þriðji rétturinn var lamb og ekkert hægt að setja út á það, þó að ég sé almennt ekki mikið fyrir lambakjöt. Eftir rétturinn var ítalskur eftirréttur, panna cotta sem er eins konar mjólkurbúðingur, en að þessu sinni var hann gerður úr jógúrt og hindberjasósa (eða súpa) með. Ég fékk reyndar ávaxtasalat vegna mjólkuróþols, en þau sem voru með mér lýstu fjálglega gæðum búðingsins. Fólkið sem var með mér hafði farið, alveg eins og Nanna, á Vox fyrr í vikunni og ég fékk að heyra allt kvöldið að þetta hefði nú ekki verið alveg eins fínt og á Vox. Ég er samt ánægð með kvöldið. Maturinn var góður, vínið var gott og verðið skaplegt. Þá er alveg hægt að horfa framhjá slakri þjónustu, sem er hvort eð er einkenni flestra íslenskra veitingahúsa.

Rífum kofana

Mikill æsingur virðist vera í sumu fólki vegna þess að leyfa á niðurrif húsa við Laugaveg. Leiðara- og pistlahöfundar Fréttablaðsins hafa til dæmis talað um menningarsögulegt slys og fjallað um þá "sál og sögu" sem finna má í þessum húsum. Rifjuð hefur verið upp baráttan um Bernhöftstorfuna og hugmyndir um niðurrif Grjótaþorpsins á sínum tíma. Mér finnast þetta engan veginn vera sambærilegir hlutir. Sum húsin sem nú má rífa á Laugaveginum eru ekkert annað en skúrar. Skúr verður ekki að menningarverðmætum þó að hann hafi verið byggður fyrir einhverjum áratugum síðan. Hvaða menningarsögulegu verðmæti felast til dæmis í húsinu að Laugavegi 6, þar sem Nike-búðin er núna? Ég mæli með því að fólk skelli sér í ferð niður Laugaveginn og skoði hvaða hús það eru sem raunverulega á að rífa. Það er engin eftirsjá í þeim flestum.

Norðurljós

Ég missti af glitskýjunum í morgun, en ég sá í staðinn mjög falleg norðurljós þegar ég kom heim um miðnættið í gærkvöldi. Þetta voru stærstu og litfegurstu norðurljós sem ég hef séð hér á höfuðborgarsvæðinu. Þau voru græn og örlítið bleik á jöðrunum. Það var skýjað og þegar skýin bar fyrir norðurljósin sló á þau sérstökum, rafgrænum bjarma. Alltaf þegar ég sé norðurljósin reyni ég að staldra við og horfa á þau. Ýmsir ókostir fylgja því að búa á Íslandi, en einmitt þess vegna er mikilvægt að njóta þeirrar fegurðar sem hér er. Stórkostlegustu norðurljós sem ég hef séð á ævinni voru í Mývatnssveitinni fyrir tæpum áratug. Ég var með hóp erlendra ferðamanna að borða á Hótel Reynihlíð og þegar við komum út eftir matinn var allur himininn þakinn iðandi norðurljósum í öllum regnbogans litum. Við fararstjórarnir sögðum auðvitað að við hefðum pantað þessa dýrð sérstaklega fyrir hópinn.

Helvíti frýs

Ég veit ekki hvað er að verða um þennan heim. Nornirnar eru gengnar út og fröken Ásta átti blint stefnumót í vikunni. Í gærkvöldi fór fröken Rockefeller líka á stefnumót. Og ég sem hélt að sannir Íslendingar tækju ekki þátt í slíkum hégóma. Helst giska ég á að þetta séu síðbúin áhrif frá Valentínusardeginum. Kannski enda ég sem eina íslenska piparmeyjan, svona rétt eins og síðasti Geirfuglinn. Vinkonur mínar hafa undanfarið reynt að draga mig út á galeiðuna, til þess að "blikka strákana" eins og ein þeirra orðaði það. Málið er að ég hreinlega nenni því ekki. Alveg glatað að það skuli ekki vera til heimsendingarþjónusta í þessum efnum eins og öðrum.

Hvernig er þetta hægt?

Mútter sagði einhvern tímann að ég myndi týna höfðinu, ef það væri ekki fast við búkinn. Þetta segja eflaust margar mæður við börn sín, en í mínu tilfelli á það sérstaklega vel við. Þegar ég var yngri var ég alltaf að týna húfum, vettlingum, lyklum og öðrum hlutum. Eftir því sem ég stækkaði voru það veski, minnisbækur og jafnvel skólatöskur sem ég gleymdi hingað og þangað um bæinn. Hin síðari ár hefur þetta aðeins skánað, þó að ég þurfi oft að leita að lyklunum mínum áður en ég fer að heiman. En núna er ég búin að týna úlpunni minni. Hún er ekki heima hjá mér, ekki í bílnum og ekki í vinnunni. Einhvers staðar hef ég sem sagt farið út án yfirhafnar og skilið úlpuna eftir. Ég skil varla hvernig það er hægt í þessu leiðindaveðri sem hér hefur ríkt undanfarið. Ég er frekar svekkt yfir þessu, þar sem þetta er eiginlega uppáhaldsflíkin mín enda gæðaúlpa frá GAP, keypt í Edinborg fyrir rúmu ári. Ég sá á blogginu hennar Þórdísar að hún er nýbúin að týna treflinum sínum. Ætli það sé fullt tungl eða eitthvað?

A-týpan

Fann þetta á blogginu hjá henni Ástu. Er samt ekki alveg viss um að ég sé í svona miklu jafnvægi. Kannski kemur það núna þegar ég er hætt í skólanum.

You Have A Type A- Personality

A- You are one of the most balanced people around Motivated and focused, you are good at getting what you want You rule at success, but success doesn't rule you. When it's playtime, you really know how to kick back Whether it's hanging out with friends or doing something you love! You live life to the fullest - encorporating the best of both worlds

Do You Have a Type A Personality?

Valentínusardagurinn

Í dag er víst Valentínusardagurinn. Ekki fæ ég þó nein blóm eða kort, nema ég kaupi það sjálf. Hér á landi tíðkast ekki að vinir og kunningjar gefi hvort öðru gjafir á þessum degi, eins og siður er í sumum löndum. Ég get þó ekki sagt að ég hafi syrgt það að vera einhleyp, þegar ég sá valentínusargjafirnar sem kvennavefurinn femin býður lesendum sínum. Ástarávísanir, myndbönd og draumakrem. Kaupir einhver svona drasl og gefur maka sínum? Ef ég ætti kærasta sem dytti í hug að gefa mér svona gjöf, þá fengi sá hinn sami að fjúka um leið. Ekki yrði ég heldur hrifin af bangsa, rauðum undirfötum eða konfekti. Kannski eins gott að vera bara ein á þessum eldfima degi.

Heimsókn

Mín yndislega systir er í heimsókn hjá mútter þessa dagana. Það er alltaf gaman þegar hún kíkir í höfuðstaðinn, þó að tilefnið mætti vissulega vera skemmtilegra en læknisheimsókn. Vonandi kunna þessir læknar sitt fag og lækna hana fyrr en síðar. Tónleikar Háskólakórsins í gær voru kraftmiklir og skemmtilegir og sálfræðineminn söng auðvitað eins og sá engill sem hún er. Mjög skemmtileg blanda af afrískri tónlist og kaþólskri messu. Diddú var alveg frábær eins og alltaf. Síðast þegar ég heyrði Diddú syngja var það í jarðarför, en það dró samt ekkert úr gleðinni sem ríkti á tónleikunum í gær.

Guði sé lof

Það er föstudagur og þar sem ég er hætt í skólanum get ég sofið út á morgun. Að vísu missti ég af Idolinu í kvöld, af því að ég var að vinna yfirvinnu, svo ég sá ekki vonarstjörnu Vestfjarða, hann Helga, detta úr keppninni. En ég er bara svo fegin að vera komin heim og eiga frí í heila tvo daga. Ég hef ekki átt svona langt frí í hálfan mánuð. Auðvitað er ýmsilegt sem þarf að gera. Ég þarf að þvo þvott, mála nokkra veggi, taka til og mæta á tónleika hjá bráðum fyrrverandi sálfræðinemanum, en það flokkast nú bara undir skemmtun.

Sprengivika

Mikið er ég fegin að bolludagurinn og sprengidagurinn séu afstaðnir. Ég freistaðist til þess að fá mér rjómabollu á mánudaginn, þrátt fyrir mjólkurofnæmi mitt og einkaþjálfunina. Árangurinn var sá að ég lá uppi í sófa mestallt kvöldið, kvartandi um ógleði og brjóstsviða. Á sprengidaginn fór ég í mat til mútter og borðaði saltkjöt og baunir. Sem betur fer varð ég ekki eins veik af því, en þó gerðu einhverjar meltingartruflanir vart við sig. Nú er langafastan hafin og ég er komin aftur á heilsusamlegra mataræði, alla vega fram að páskum.

Heimskortið mitt

Þetta eru sem sagt löndin sem ég hef búið í eða heimsótt. Samtals eru þetta 23 lönd eða aðeins 10% af heiminum. Þau eru ansi mörg sem ég á eftir að heimsækja. Ég verð að bæta úr þessu hið fyrsta.



create your own visited country map

Til hliðar

Ég fór á bíó um daginn með ungfrú Rockefeller og tölvunarfræðingnum. Fyrir valinu varð bíómyndin Sideways, sem sýnd var í besta bíói landsins. Að loknum snæðingi á TGIF var farið á myndina. Mér fannst hún nokkuð góð, kannski frekar hæg fyrir hlé, en jafnframt mannleg, hlý og fyndin. En þær stöllurnar voru ekki að sama skapi ánægðar. Umræðan hjá þeim snerist mest um það hvort að þessi mynd væri betri eða verri en American Splendor, mynd með sama aðalleikara sem þær sáu á sínum tíma og voru heldur ekki hrifnar af. Sideways fjallar um tvo miðaldra vini á ferðalagi. Annar er fráskilinn og enn í sárum eftir skilnaðinn, en hinn er að fara að gifta sig. Þeir ferðast um vínhéruð Kaliforínu í eins konar piparsveinaferð síðustu vikuna fyrir brúðkaupið. Að sjálfsögðu koma konur og vín við sögu í ýmsum grátbroslegum uppákomum. Ég mæli óhikað með þessari mynd fyrir alla sem hafa gaman af góðum leik og eftirminnilegri persónusköpun.

Hún á afmæli í dag

Söngleikjastjarnan, leikkonan, kórpían, frystihúsgellan, afgreiðsludaman, ungfrú Vestfirðir og bráðum fyrrverandi sálfræðineminn er 21 árs í dag. Það er ótrúlegt en satt. Hún lítur reyndar enn út fyrir að vera unglingur, en tölurnar tala sínu máli. Litla krílið, sem varð stúdent í gær og fermdist í fyrradag, er á þrítugsaldri. Hún lengi lifi!

10.000

Teljarinn nálgast tíu þúsund hjá mér. Það verður spennandi að vita hver það verður sem kemur í 10.000 heimsóknina hingað á bloggið. Endilega látið vita í kommentakerfinu.

Ákvörðun

Ég er búin að taka ákvörðun. Ég ætla að hætta í forstjóranáminu. Þetta er nokkuð sem ég hef hugsað um lengi. Ég hef ekki áhuga á því að kaupa, selja eða reka fyrirtæki, og mig langar ekki að stjórna öðru fólki. Því hef ég lítið að gera í þessu námi. Ætla að láta þrjár háskólagráður duga í bili. Núna ætla ég að einbeita mér að vinnunni, líkamsræktinni, fjölskyldunni og vinum mínum. Svo er eitt og annað sem má dytta að í íbúðinni. Ég hef ekki áhyggjur af því að hafa of lítið að gera. Hvíld er góð og ég hef fengið of lítið af henni undanfarið.

Föstudagsblús

Hvíti skíturinn er kominn aftur. Ég heyrði nágranna mína skafa bíla sína þegar ég var að vakna í morgun og þá langaði mig ekki lengur á fætur. Bíllinn minn er þeirri (ó)náttúru gæddur að hann verður að skafa bæði að utan og innan, svo að ég er óratíma að þessu. Ég vil ekki meiri snjó! Ekki meir, ekki meir! Einhverjir túrhestar sem voru með mér í vélinni frá London í fyrradag spurðu flugfreyjuna hvernig veðrið væri á Íslandi. Þau urðu svekkt þegar hún sagði að það væri milt veður og snjólaust. Það á að vera frost og snjór á Íslandi, sögðu þau. Ég vona að þau njóti veðursins, fyrst þeim varð að ósk sinni. Leiðindapakk.

Meira um tungumál

Ég fór að velta þessu fyrir mér með tungumálin í ferðinni. Þarna sat ég á ráðstefnu og ræðumenn töluðu ýmist ensku, frönsku eða þýsku. Á eftir hverri ræðu voru fyrirspurnir. Það kom mér á óvart að ræðumaður sem hafði kannski haldið ræðu á ensku eða frönsku, gat svarað spurningum á góðri þýsku og öfugt. Greinilegt að fólk sem starfar hjá ESB talar mörg tungumál. Margir ráðstefnugestir voru að sama skapi fjöltyngdir. Mér fannst ég hálf lítilfjörleg með enskuna mína, skandinavískuna og svo íslenskuna, sem enginn skildi nema hinn Íslendingurinn. Ég hef lært þýsku, frönsku, spænsku, smá ítölsku og arabísku, en er ekki fullfær í neinu þeirra. Kannski ætti ég að bæta úr því, en þá er spurning hvaða tungumál yrði fyrir valinu. Ætti ég að fara á frönskunámskeið í París, eða læra ítölskuna betur svo ég geti skilið óperutexta og blikkað sæta stráka á Ítalíu? Er sniðugt að vera sumar á Sýrlandi eins og Jóhanna Kristjóns, læra spænsku á Kúbu, eða er það gamla góða þýskan sem er málið?

Tungumál

Ég var að koma heim eftir fjögurra daga ferð til útlanda. Ferðin gekk bara vel, þó að þetta væri langt og svolítið leiðinlegt flug. Til dæmis þurfti ég að skipta tvisvar um vél á hvorri leið. Ég kom við í borg Parísardömunnar og Einars, en því miður stoppaði ég bara örstutt á flugvellinum, svo stutt að ég þurfti að hlaupa enda á milli í flugstöðinni til að ná tengifluginu. Gólfið í flugstöðvarbyggingunni reyndist marmaralagt og frekar sleipt, þannig að það lá við að ég flygi á hausinn með allan handfarangurinn. Ég komst að því að ég sóaði tveimur og hálfu ári til einskis í frönskunámi í menntaskóla. Svotil það eina sem ég kann er að segja er "Oui" og "Merci". Ekki mikill árangur það. Eg get þó huggað mig við góða enskukunnáttu. Hitti konu frá Bretlandi sem spurði mig hvað ég væri eiginlega að gera á Íslandi. Það væri nú aldeilis sérstakur staður til að velja sér. Ég tjáði henni að ég væri Íslendingur. Hún hélt nefnilega að ég væri Kani. Alltaf jafn fyndið þegar þetta gerist.