Þjóðarblómið

Nú er það svart, maður. Grænlendingar eru búnir að stela Eyrarrósinni, svo hún getur ekki orðið þjóðarblóm Íslendinga. Þess vegna sitjum við uppi með ómerkilegar plöntur eins og Geldingahnapp og Lambagras sem möguleg þjóðarblóm. Mér finnst að við ættum að fara í stríð við Grænlendinga. Halldór hefur nú farið í stríð af minna tilefni. En fyrst Eyrarrósin er úti ætla ég að taka undir tillögu Ingólfs um nýtt þjóðarblóm í ljósi síðustu viðburða. Það er að sjálfsögðu bananaplantan sem er hið eina, sanna íslenska þjóðarblóm. Kosningin um þjóðarblómið hefst á morgun, þannig að enn er tækifæri til þess að bæta réttu plöntunni í hópinn.

Bananalýðveldið

Næst þegar ég sæki um starf, ætla ég að fá alla vini mína og flokksfélaga til þess að hefja undirskriftasöfnun mér til stuðnings. Ég ætla að semja lofbréfið um mig sjálf og láta fólk skrifa undir það. Verði einhver umsækjandi metinn hæfari en ég læt ég vini mína mótmæla því mati. Svo mun ég semja fallegar greinar um mig og fá fólk til að senda þær til fjölmiðla. Loks hyggst ég biðja ættingja mína um að skrifa í blöðin um það hvað ég er frábær manneskja. Áður en ég sæki um verð ég að sjálfsögðu búin að tala við einkavin minn, sem ræður öllu, og tryggja að hann reddi mér djobbinu. Þetta ætti að duga til þess að fá hvaða starf sem er. Alla vega virðist það hafa dugað fyrir Jón Steinar, ef trúa má fréttum dagsins.

Fortíðarfíkn

Það er ekki nóg með að fólk komi í veg fyrir niðurrif forljótra bíóhúsa og mótmæli því að götur séu færðar til í Reykjavík. Nú eru menn byrjaðir að væla yfir því að strætóleiðir skipti um nafn. Hagavagninn mun heyra sögunni til í hinu nýja leiðakerfi Strætó BS. Leið 2, Hagar-Sund, er sem sagt ekki lengur til. Einar Kárason reið á vaðið í grátkórnum á síðum DV og harmaði brotthvarf Hagavagnsins. Síðan sá lesandi DV sig knúinn til að skrifa lesendabréf og taka undir með Einari. Bréfið er birt í dag undir fyrirsögninni: "Virðingarleysi" og talar höfundur þess að verið sé að "troða á minningum fólks" og að menn beri of litla virðingu fyrir fortíðinni. Þeir eru ekkert að spara stóru orðin, og það út af strætóleið. Ég sem hélt að strætókerfið væri til þess að auðvelda íbúunum ferðir sínar um borgina, en ekki til að þjóna fortíðarfíkn einstaklinga sem satt að segja virðast hafa of lítið fyrir stafni í lífinu.

Lag vikunnar

Lag vikunnar hjá mér er af nýja disknum með írsku hljómsveitinni The Thrills og heitir "Not for all the love in the world". Ég byrjaði að hlusta á Thrills í Bretlandi í fyrra og í mínum huga verður fyrri diskur þeirra, So much for the city, alltaf tengdur pöbbaferðum og undarlegum, breskum drykkjuleikjum við arineld. Nýja lagið er rólegt eins og mörg lög þeirra og svolítið þunglyndislegt, sem hæfir haustinu vel. Nýi diskurinn, Let's Bottle Bohemia, hefur ekki fengið eins góða dóma og sá fyrri, en þetta lag er alls ekki slæmt. Hér er hægt að hlusta á lagið og fleiri lög með Thrills á netinu.

You show your age
when you drown your rage.
But I see past those laughter lines,
so baby, lets split tonight,
I got a tank full of gas till light.

Yeah we could drive for miles and miles
But you just said:
'Not for all the love in the world'

Á köldum fjöllum

Við sálfræðineminn horfðum á myndina Cold Mountain í dag. Hún var nokkuð góð. Jude Law var sætur í myndinni, þó að sálfræðinemanum hafi fundist hann "of stelpulegur". Hún hefur rangt fyrir sér. Hann er sætur. Ekki skil ég af hverju Sadie Frost var að skilja við hann. Skilnaður þeirra var aðalmálið í bresku slúðurblöðunum síðastliðinn vetur, svo ég veit allt um það mál. Renée Zellweger sýndi skemmtilegan leik í myndinni, enda hlaut hún Óskarinn að launum. Nicole Kidman var falleg eins og alltaf, en féll svolítið í skuggann af hinni stórskemmtilegu Zellweger. Myndin er skemmtilega drungaleg á köflum og fallega tekin. Alveg hægt að mæla með þessari mynd.

Ekki leiðum að líkjast

You are Neo, from "The Matrix." You
display a perfect fusion of heroism and
compassion.


What Matrix Persona Are You?
brought to you by Quizilla

Lífið eftir vinnu

Nú hef ég fengið formlegt leyfi til þess að skrifa mastersritgerð í náminu sem ég var í síðasta vetur. Prófanefnd kom saman í gær og niðurstaða hennar var að meðaleinkunn mín væri 7,4 en það þurfti 6,5 til að halda áfram. Ritgerðinni á ég að skila eftir nákvæmlega þrjá mánuði, sem mun vera á Þorláksmessu. Á mánudaginn byrja ég svo á fullu í vinnunni. Svo er ég í skólanum í næstu viku í mastersnámi númer tvö. Það verður stuð hjá mér í vetur. Vinna, skóli og ritgerðasmíð. Svona á þetta að vera.

Bíllausi dagurinn

Í gær var víst bíllaus dagur. Ég uppgötvaði það ekki fyrr en seint í gærkvöldi. Reyndar hef ég sjaldan ekið eins mikið um götur borgarinnar í seinni tíð eins og einmitt í gær. Ég byrjaði daginn á því að mæta á fund með yfirmanninum í nýju vinnunni minni. Þaðan lá leiðin í Kringluna, þar sem ég skoðaði föt fyrir nýju vinnuna. Ég ók sem leið lá heim og stoppaði í einni búð á leiðinni. Fór aftur að heiman og í Smáralindina, til að skoða fleiri föt og skó. Aftur heim og þaðan upp í stúdentagarða til að sækja sálfræðinemann í mat. Á leiðinni þangað heyrði ég útvarpsmann minnast á bíllausa daginn. Ég lét það þó ekki á mig fá, því ég keyrði hana heim aftur og kom við á videoleigu í leiðinni. Enda finnst mér þessi bíllausi dagur asnalegt fyrirbæri. Ég hef verið bíllaus og það er ekkert skemmtilegt. Þarf ekki sérstakan dag til að upplifa það.

Þriðji í verkfalli

Nú er þriðji verkfallsdagur íslenskra grunnskólakennara. Mér finnst fréttaflutningur af þessu verkfalli vera frekar undarlegur og jafnvel jaðra við móðursýki á köflum. Fréttablaðið birti dramatískar fréttir um verkfallið í gær. "Verkfall reynist foreldrum erfitt" sagði þar í fyrirsögn og jafnframt "Hver dagur er púsluspil". Þá var búið að vera verkfall í heilan dag. Mogginn í fyrradag var á enn alvarlegri nótum. Þar var frétt um að sölumenn eiturlyfja ættu "greiðari aðgang" að börnum í verkfallinu og að verkfallið myndi auka líkur á frávikshegðun, hvað sem það nú er. Sama dag flutti Stöð 2 frétt um að það væri "tómlegt um að litast" í kennslustofum landsins. "Nú er hér bara dauðaþögn," sagði fréttamaðurinn ábúðarfullur. Ekki það að ég hafi ekki samúð með foreldrum, en er þetta ekki fullmikið gert úr nokkrum dögum? Hvað ætla blöðin að segja ef verkfallið stendur í margar vikur? Og hvernig er með þessi börn í jóla-, páska- og sumarfríum, er þau þá ekki jafnmikil fórnarlömb eiturlyfjasala og frávikshegðunar?

Loksins vinna

Eftir þriggja mánaða atvinnuleit var mér boðin vinna í dag. Ég fór í viðtal út af þessu starfi fyrir þremur vikum og var handviss um að einhver annar fengi það. En mér var sem sagt boðið starfið og ég byrja á morgun. Það besta er að starfið er hér á höfuðborgarsvæðinu, fyrir utan það að þetta er áhugavert starf og mér líst mjög vel á væntanlegt samstarfsfólk. Þannig að ég er hér eitt bros og er búin að hoppa um íbúðina í gleðikasti. Allt gott, sem sagt.

Að vera eða vera ekki - örþjóð

Nú hefur Halldór, hinn nýi leiðtogi lífs okkar, kveðið upp úr með það að Ísland sé smáþjóð en ekki örþjóð. Þarna batt Halldór enda á langa og kvalafulla óvissu sem plagað hefur þjóðina. Ég get ekki lýst því hvað mér létti mikið. Get varla hugsað til enda þá niðurlægingu að tilheyra örþjóð. Þá er nú margfalt betra að vera smáþjóð.

Fuglsaugað

Kæru lesendur nær og fjær. Verið velkomin í fuglsaugað. Hér verður spáð í spilin og framtíðin ráðin. Ég sé að framundan eru breytingar hjá þér. Kannski verða einhverjir erfiðleikar í fyrstu, en að lokum munt þú uppskera ríkulega. Þú ert þessi duglega týpa, en hefur gaman af að slappa af inn á milli. Þú finnur stundum fyrir óþolinmæði og ert ekki alltaf nógu hress með fjármálin. En þau eiga eftir að batna á nýju ári. Þú ert listræn manneskja. Ef þú vinnur ekki nú þegar við listir, þá ættir þú að rækta með þér listræna þáttinn. Ég sé konu, ég held að hún heiti Guðrún eða Sigríður. Hún er gráhærð. Ég sé líka eldri mann, sem vann líkamlega vinnu. Annað hvort bóndi eða sjómaður, nema hann hafi verið iðnaðarmaður. Hann heitir Guðmundur eða Sigurður. Þau biðja að heilsa og segja þér að vera duglegri að ryksuga heima hjá þér. Ég sé börn í kringum þig. Ef þú átt ekki börn, þá muntu eignast þau. Ef ekki, þá eru þetta börn vina þinna og ættingja. Það er mjög bjart í kringum þig og þú þarft ekkert að óttast varðandi framhaldið. Þetta verður ekki lengra í bili. Guð geymi ykkur, elskurnar mínar.

Mogginn og markaðurinn

Fyrirsögn á mbl.is í dag: "Ný prentsmiðja Morgunblaðsins svarar kalli markaðarins". Þetta er gott dæmi um frjálsa og óháða blaðamennsku Moggans. Eitthvað annað en óheftur áróðurinn í Baugsmiðlunum. "Alltaf samdægurs" verður slagorð hinnar nýju prentsmiðju, samkvæmt rannsóknarblaðamanni Moggans. Þegar ég flutti heim í sumar velti ég því fyrir mér hvaða risabygging væri að rísa þarna við Rauðavatn. Datt í hug að þarna væri eitthvert tryggingafélagið að byggja fyrir ofsagróðann, nú eða kannski stórfyrirtæki eins og Össur eða Vífilfell að stækka við sig. En ég hafði rangt fyrir mér. Þarna var Mogginn að svara kalli markaðarins. Nema hvað.

Veikindi

Ég er með einhverja leiðinda kvefpest og henni fylgir höfuðverkur dauðans. Svo ég hef gert lítið í dag, annað en að liggja í rúminu og vorkenna sjálfri mér. Vonandi fer þessi pest sem fyrst. Ég skilaði tveimur ritgerðum í gær í gegnum netið og annar prófessorinn minn svaraði því til að hann væri heima með flensu. Kannski hefur hann smitað mig. Er hægt að smitast í gegnum tölvupóst?

Afmæli

Í dag hefði pabbi minn orðið 69 ára, og móðurafi minn 118 ára. Mickey Rourke fæddist líka á þessum degi fyrir 48 árum og Lauren Bacall verður hvorki meira né minna en áttræð í dag. Halldór á svo eins dags afmæli sem forsætisráðherra. Þetta er greinilega mikill merkisdagur.

Dýrahald

Ég skoðaði smáauglýsingar í akureysku blaði í gær, svona ef ske kynni að ég fengi nú vinnu þar og þyrfti að leita mér að íbúð. Það var ýmislegt í þessum smáauglýsingum sem sagði mér að ég væri ekki lengur á höfuðborgarsvæðinu. Af gömlum vana skoðaði ég liðinn "dýrahald". Fyrir forfallna dýravini er jú alltaf gaman að lesa um ketti og hunda, jafnvel stöku hest sem er til sölu. En á Akureyri er annað uppi á teningnum. Fyrsta dýrahaldsauglýsing vikunnar í Dagskránni á Akureyri er svona: Til sölu fjórar kvígur, 16-18 mánaða gamlar. Upplýsingar í síma... Já, þetta er sko alvöru landsbyggð.

Ekkert venjulegt viðtal

Ég er að fara í atvinnuviðtal á eftir og það ekkert venjulegt viðtal. Um er að ræða starf á landsbyggðinni og viðtalið fer því fram úti á landi. Þau sem þekkja mig vita að ég er ekki mikil dreifbýlistútta. Þó að systir sé orðin hálfgerður dreifari (hún þolir ekki þetta orð) þá hefur henni ekki tekist að smita mig. Ég hef aldrei á ævinni verið lengur en þrjár vikur samfleytt í íslensku dreifbýli. Ég fór í sveit ung að árum og tolldi í þrjár vikur. Eins fór ég í fisk fyrir vestan á unglingsárunum og var - já, einmitt - í þrjár vikur. Meira hefur landsbyggðarþol mitt ekki verið hingað til. Væri það ekki gott á mig ef ég fengi svo vinnu úti á landi?

Tímamót

Í dag hættir Davíð Oddsson sem forsætisráðherra og Halldór Ásgrímsson tekur við. Það er kannski engin sérstök ástæða til þess að fagna innkomu Halldórs, en það er svo sannarlega ástæða til þess að fagna brotthvarfi Davíðs sem hefur verið ansi þaulsetinn í forsætisráðherrastólnum. Vonandi áttar Davíð sig fljótlega á sínum vitjunartíma og hættir alveg í pólitík. Annars eru fleiri merkileg tímamót í dag. Fyrir réttum 30 árum var Amnesty International félag stofnað á Íslandi. Í tilefni þess vil ég hvetja alla til að gerast félagar í Amnesty og styðja hið góða starf þess um allan heim.

Vorkunn

Nágrannar mínir eru nýbúnir að fá sér lítinn hvolp. Hann er ósköp sætur og svo lítill, að þegar hann slapp út á götu um daginn hélt ég að þetta væri köttur. En það er einn galli á gjöf Njarðar. Litla greyið er greinilega einn heima allan daginn, svo hann spangólar og vælir frá morgni til kvölds. Að sumu leyti er þetta ágætis vekjaraklukka fyrir mig. Ég endist ekki lengi liggjandi í rúminu með spangólandi hund í næsta húsi. Ég bara vorkenni litla krílinu svo mikið. Fyrir dýravin er þetta eins og að hafa grátandi barn í næsta húsi allan daginn. Mig langar svo til að bjóðast til að passa hann, þar sem ég er heima að læra flesta daga. En það yrði varla vinsælt, hvorki hjá þeim né á mínu heimili.

Draumastarfið

Ég er búin að finna draumastarfið. Það var auglýst um daginn. Starfið er eins og sniðið fyrir mig. Vinnustaðurinn, viðfangsefnin, vinnutíminn, allt hentar þetta mínum aðstæðum og áhugasviði. Nú er vandinn að finna út hvernig ég get fengið þetta starf. Ég hef bæði menntun og reynslu á því sviði sem hentar í starfið. En það er ekki víst að slíkt dugi til. Ég hef verið vöruð við því að þetta starf sé veitt af stjórnmálamönnum, sem oft láta annað en hæfni ráða við val á starfsfólki. Það er víst of seint fyrir mig að ganga í Framsóknarflokkinn, og líka of seint að láta breyta mér í karlmann. Hvað er þá til ráða?

Það er ekkert annað

You're Brigitte Bardot! What Classic Pin-Up Are You?
brought to you by Quizilla
Ætti ég að setja þessa mynd í ferilsskrána mína?

Hauströkkrið yfir mér

Voðalega er orðið eitthvað haustlegt allt í einu. Um helgina freistaðist ég til þess að sofa fram yfir hádegi í fyrsta skipti í langan tíma. Mig langaði alls ekki framúr rúminu í morgun, en ég píndi mig til þess. Í allan dag hamaðist ég við að vera dugleg til þess að koma í veg fyrir að ég koðnaði niður í haustleti og framtaksleysi. Ég vaskaði upp, þvoði þvott og fór í ræktina. Það voru fáir í ræktinni, enda ekki nema galið fólk sem fer að æfa á sunnudögum. Nú er komið kvöld og mig langar mest til að kúra fyrir framan sjónvarpið með teppi. En þess í stað ætla ég að skila videospólunum sem ég leigði í gær (horfði á Kill Bill Vol. 1 í fyrsta sinn, ekkert smá splatter maður) og fara með prentara og dót til sálfræðinemans. Systir var nefnilega svo heppin að finna bíl sem var að fara suður og gat sent dót til dömunnar án milligöngu Okurpósts, afsakið Íslandspósts.

Kennaraverkfall

Það fer alveg í mínar fínustu taugar þegar fólk fer að ræða heimtufrekju og græðgi kennara. Sem systir kennara, dóttir fyrrverandi kennara og vinkona bæði ofurkennara og kennaranema veit ég vel hversu mikil vinna er að baki hverri kennslustund og hve hörmulega lítið fólk ber úr býtum fyrir alla þessa vinnu. Ég þekki nokkra einstaklinga sem hafa hætt kennslu og horfið til annarra starfa hjá hinu opinbera og einkafyrirtækjum. Undantekningarlaust hefur þetta fólk hækkað í launum við að gefast upp á kennslunni. Mér finnst óeðlilegt að kennsla barna sé svo illa launuð að flest önnur störf gefi meira í aðra hönd. Vissulega koma verkföll illa við foreldra, en það eru skrýtnir foreldrar sem ekki vilja að kennarastarfið sé nógu vel launað til þess að besta fólkið haldist í stéttinni. Ekki myndi ég sætta mig við kennaralaun og sé því enga ástæðu til þess að aðrir geri það heldur. Ég vona að ekki komi til verkfalls, en ef verkfall er eina leiðin fyrir kennara til að fá nauðsynlegar kjarabætur þá styð ég það.

Skáti er hjálpsamur

Í dag var ég skáti. Ég byrjaði daginn á því að kanna verð á bifreiðatryggingum fyrir mútter. Íslandstrygging reyndist að sjálfsögðu ódýrust. Það munaði 20 þúsund krónum á henni og dýrasta félaginu, sem var Sjóvá-Almennar. Ég hef kannað tryggingaverð regulega í tæpan áratug og alltaf skal Sjóvá vera með hæsta verðið. Það er mér algerlega óskiljanlegt hvers vegna stór hluti þjóðarinnar skiptir enn við það fyrirtæki, þar á meðal sumir ættingjar mínir. Annað hvort eru Íslendingar með svona lítið verðskyn, eða landanum finnst hreinlega gaman að gefa Kolkrabbanum peninga. Í hádeginu fór ég svo með mútter í bílaumboðið þar sem hún festi kaup á þýsku eðalstáli. Þaðan fór ég niður í bæ, náði í sálfræðinemann og fór með henni í heimsókn til bestu vina fátækra námsmanna, Ikea og Rúmfatalagersins. Nú er klukkan orðin rúmlega fimm og ég er ekki búin að gera einn einasta sjálfselskan hlut í allan dag. Þetta gengur náttúrulega ekki.

Skólalíf

Í gær hjálpaði ég sálfræðinemanum að flytja á stúdentagarðana. Hún var svo heppin að einhver hætti við að búa þar og komið var að henni á biðlistanum. Íbúðinni deilir hún með annarri stelpu. Þær hafa sitt hvort herbergið og svo sameiginlegt eldhús með borðkrók og baðherbergi með sturtu. Þetta minnir mig á þegar ég flutti út í hinn stóra heim og hóf búsetu á heimavist einni í Bandaríkjunum. Að vísu er aðstaðan á stúdentagörðunum mun betri en það sem við urðum að sætta okkur við í heimavistinni. Íbúar stúdentagarðanna búa svo vel að hafa 10-11 verslun á horninu hjá sér. Þau þurfa ekki að ganga langar vegalengdir með innkaupin eins og ég gerði í Ameríkunni. Sálfræðineminn þarf heldur ekki að sofa í koju með aðra stelpu fyrir ofan sig eða deila baðherbergi með 50 stelpum. En hún þarf að takast á við það sama og ég gerði á sínum tíma, sem er að elda sjálf ofan í sig. Í mínu tilfelli lifði ég á spaghetti og Cheerios þar til kærastinn minn sá aumur á mér og fór að elda fyrir mig. Amma hennar er þó öllu nær en fjölskylda mín var þegar ég var í B.A. námi. Ef hún verður svöng er alltaf hægt að taka strætó um helgar og heimsækja ömmu eða frænku.

Kókoshnetan

Ég vil nota tækifærið og bjóða fröken Kókó Kennedy, vinkonu mína, velkomna í bloggheima og ekki síður velkomna í hið stórmerkilega tenglasafn mitt. Ég vona að hún standi sig betur í blogginu en aðrar vinkonur mínar, sem flestar hafa gefist upp eftir stuttan tíma (já, Ingibjörg, ég er að meina þig). Úthald og þrautseigja, það er það eina sem blífur. Svo er ekki verra að vera málglöð, en það held ég að eigi ágætlega við okkur báðar. Ég bíð spennt eftir frásögn KK af deitinu á morgun.

Hin gömlu kynni

Við skólasysturnar héldum mini-reunion okkar um helgina. Fröken Rockefeller bauð okkur í indverskan mat, sem var algjör snilld eins og alltaf hjá henni. Það er óskiljanlegt að einhver heppinn karlmaður sé ekki löngu búinn að tryggja sér fasta áskrift að húsmóðurhæfileikum hennar. Við vinkonurnar höfum auðvitað ekkert breyst síðan í menntó, nema að við verðum unglegri og sætari með hverju árinu. En það á ekki við um alla. Ég átti viðskipti við fyrirtæki eitt hér í bæ í vikunni og þar afgreiddi mig miðaldra, sköllóttur maður. Ég hélt ég yrði ekki eldri þegar hann fór að rifja það upp að við hefðum verið skólasystkin. Satt að segja taldi ég hann vera nær mútter en mér í aldri. Að vísu er hann nokkrum árum eldri en ég, en samt var þetta sláandi. Er það ekki merkilegt hvernig annað fólk eldist, en ekki maður sjálfur?

Í draumi sérhvers manns

Mig dreymdi í nótt að ég giftist Björgólfi Thor Björgólfssyni, Landsbankamógúl með meiru. Nú hef ég aldrei hitt téðan Björgólf og man ekkert hvernig hann lítur út. Ekki minnir mig að hann sé sérstaklega glæsilegur, fyrir utan það að mér finnst frekar tilgerðarlegt að vera Íslendingur og heita Thor en ekki Þór. Hins vegar var ég að reikna saman í gærkvöldi hvað ég hef borgað mikið í vexti af yfirdrætti mínum í bankanum á árinu. Niðurstaðan úr þeim útreikningi var ekki fögur. Það þarf ekki freudískan sálfræðing til að sjá tengingu frá reiknikúnstum kvöldsins yfir í draum næturinnar. Málið er að ég er með hrikalegan yfirdrátt eftir utanferð og nám undanfarins árs, sem ég sé enga leið til að minnka á næstunni. Í hverjum mánuði borga ég bankanum þúsundir króna í blóðpeninga vegna þessa. Hvaða lausn er betri en að giftast inn í fjölskyldu þeirra sem eiga banka? Reyndar held ég að Björgólfur sé nú þegar giftur. En þetta var ljúfur draumur á meðan hann varði.

101 Reykjavík

Þetta er pistill nr. 101 á þessu virðulega bloggi. Mikið er ég búin að vera dugleg. Eða kannski er málið að ég hef ekki nóg við að vera. Ég fór samt á djammið um helgina, aldrei þessu vant. Auðvitað í hundraðogeinum Reykjavík. Engin keflvísk ljósanótt á þessum bæ. En mér fannst ekki alveg nógu gaman. Thorvaldsen var svona la la. Fólkið var fullgamalt fyrir minn smekk og strákarnir ekki nógu sætir. Svo er staðurinn hreinlega of lítill. Sérstaklega er dansgólfið lítið og ég entist ekki lengi að dansa þar í troðningi og svitafýlu. Við fórum líka á Nasa en það var alveg glatað. Sá staður er greinilega í einhverri tilvistarkreppu. Ég veit ekki hvert fólk fer að skemmta sér síðan Mojitos var lokað fyrir veturinn. Mér hundleiðist Ölstofan. Er enginn skemmtilegur ballstaður til lengur fyrir 25 ára og eldri?

Sjötíu prósent konan

Ég er ekki alveg að átta mig á því til hvaða markhóps nýjustu auglýsingar Landsbankans eiga að höfða. Í þeim er verið að auglýsa bankareikning með svokallaðri launavernd, en það er lífeyrissparnaður og trygging vegna sjúkdóma eða dauða launþegans. Væntanlega vill bankinn höfða til ungs fjölskyldufólks með tilboðum um greiðslu til erfingja og tryggingu vegna veikinda barna. En stúlkan sem hefur orðið í auglýsingunni er máluð og klædd eins og mun eldri kona, með frekar púkalega hárgreiðslu, gleraugu og kerlingarlega perlufesti. Hún er öllu lummulegri en stelpurnar sem hún er að sannfæra í auglýsingunni. Mig langar ekki til að fá mér launareikning þegar ég horfi á þessa auglýsingu. Mig langar til að senda stelpuna i útlitshönnun. Hver eru skilaboðin? Hallærislegar stelpur eru klárari í fjármálum? Eða að viðskiptavinir Landsbankans séu á eftir í tískunni, kannski vegna þess að þeir eru svo sparsamir? Spyr sú sem ekki veit. Eflaust er ég ekki að skilja dulda snilldina á bak við þessa auglýsingu, enda er ég pottþétt ekki í markhóp bankans. Ég er ekki með fjölskyldu (nema mútter og systir teljist með) og ég hef engin laun, bara námslán. Þrátt fyrir allt eru 70% af núll krónum ekki nema núll krónur.

DV og druslurnar

DV er að mörgu leyti skemmtilegt blað, þó ekki standi alltaf mikið í því. En DV menn og konur hafa löngum kunnað þá list að búa til fyrirsagnir sem lofa meiru en þær efna. Stundum orkar fleira tvímælis í blaðinu en bara fyrirsagnirnar. Eitt dæmi um það er endursögð erlend frétt sem er birt á bíósíðu blaðsins í dag, undir fyrirsögninni: París og Christina gældu hvor við aðra í partíi. Þar segir blaðið orðrétt um "glamúrgelluna" Paris Hilton: "Orðspor Parisar hafði skánað mikið upp á síðkastið enda var hún talin algjör drusla fyrir nokkrum mánuðum." Svo mörg voru þau orð. Það væri fróðlegt að fá nákvæmari skilgreiningu blaðamanna DV á hugtakinu "algjör drusla" og ekki væri síður athyglisvert að sjá hvort blaðamenn DV falla almennt undir þá skilgreiningu eður ei.

Það er svo gaman að vera í skóla...

Einkum milli nýárs og jóla. Eitthvað á þessa leið var sungið í barnæsku minni, ef ég man rétt. Að vísu eru ekki jól, en skólinn er byrjaður og í dag er fyrsti alvöru tíminn hjá mér. Hagfræði. Já, þetta valdi ég mér. Ef mér leiðist mjög í hagfræðinni í dag er margt sem ég get huggað mig við. Fjöldi fólks hefur það mun verra en ég. Ég er alla vega ekki Framsóknarkona. Ég er heldur ekki umsækjandi um ráðuneytisstjórastöðu eða stöðu hæstaréttardómara. Það er þó bót í máli.

Tölvur

Eins og ég elska tölvuna mína mikið, þá getur hún stundum verið uppspretta ótrúlegra leiðinda. Ég ætlaði að fá mér netkort til að geta notað þráðlausa netið í skólanum, en það er sem sagt ekki að virka. Ó já, ég segi virka en ekki verka eins og sumir tilgerðarlegir MR-ingar og þýðendur hjá sjónvarpinu, nefni engin nöfn. Nú er meira en vika síðan ég keypti netkortið, en þrátt fyrir ítrekaða tölvupósta til Apple verslunarinnar og heimsókna þangað er það enn ónothæft. Starfsmenn Apple á Íslandi hljóta að hafa farið á námskeið í óliðlegheitum og stælum við viðskiptavini. Þeir fengu áreiðanlega A+ í einkunn á lokaprófinu. Einhvern tímann hélt ég að starfsmenn Tæknivals hefðu náð hæstu hæðum í lélegri þjónustu, en þeir eru bara byrjendur miðað við Brautarholtsliðið. Ég fékk á endanum eitthvað númer hjá Mac Support í Bandaríkjunum, en það gekk heldur ekki upp þar sem klukkan er ekki orðin sex á vesturströndinni og því ekki búið að opna. Kannski hef ég ekkert við þráðlaust net að gera. Miðað við tímann sem það tekur að verða sér úti um það, má þráðlausa netið vera ansi sérstakt til þess að það sé þess virði að standa í þessu rugli.