Nauðsynjar

Þetta er nauðsynlegt fyrir dömulega sumarbústaðaferð yfir helgi:

Nóg af fötum til skiptanna fyrir 1-2 vikur
Inniskór, íþróttaskór og dömulegir ferðaskór
Úlpa, vindjakki, regngalli, flíspeysa
Sundföt og handklæði
Stuttbuxur og stuttermabolur (það má gera sér vonir)
Matur og gos fyrir viku
Hvítvínsflaska (dömulegra en bjór)
Geisladiskar af ýmsu tagi
Bók, helst morðsaga (ástarsögur eru fyrir fávita)
Trivial Pursuit eða annað spil (ekkert sjónvarp á staðnum)
Snyrtivörur, hárvörur, baðvörur, teygjur, spennur og annað hárdót
Esso-vegabréfið (það má alltaf reyna að vinna eitthvað)

Nú er ég búin að pakka og er farin. Bless í bili.

Verslóhelgi

Þá er verslunarmannahelgin runnin upp, helgin þegar æði rennur á hálfa þjóðina og fólk þeysist út úr bænum í leit að fjöri í sveitinni. Að sjálfsögðu get ég sem sannur Íslendingur ekki látið mitt eftir liggja í þessum efnum. En stefnan er ekki tekin á útihátið, ónei. Reyndar datt mér í hug í svona fimm mínútur að fara á Þjóðhátíð í Eyjum. Ef ég gæti farið þangað í þyrlu, mætt á brekkusönginn, hlustað á eina hljómsveit og flogið heim, þá kæmi það til greina. En ég nenni ekki að veltast um í drullunni með unglingunum heila helgi og svo er þetta fjári dýrt. Því erum við að leggja af stað í dömulega sumarbústaðaferð á landareign fjölskyldunnar, þar sem tímanum verður eytt í gróðursetningu, slátt og önnur bústörf í sönnum ungmennafélagsanda. Eini gallinn er að það vantar sjónvarp í bústaðinn og ekki væri verra ef þar væri myndbandstæki. Af einhverjum ástæðum hefur mér hefur enn ekki tekist að sannfæra aðra fjölskyldumeðlimi um nauðsyn þess. Ég verð víst að lifa af sjónvarpsleysið í heila helgi. Já, það er margt á konuna lagt.

Drottinn gaf...

... og drottinn tók. Þannig er það líka hjá skattinum. Innheimtuseðillinn frá þeim var að detta inn um lúguna. Samkvæmt honum fæ ég væna upphæð greidda inn á reikning í dag fyrir að vera dugleg að skulda. En svo er ég rukkuð um fjármagnstekjuskatt fyrir að leigja út skuldsettu íbúðina mína á meðan ég var í námi erlendis, þó að leigan hafi rétt staðið undir afborgunum af téðum skuldum. Þá kemur "sérstakur" tekjuskattur, öðru nafni hátekjuskattur. Gott og vel. En loks ályktar skattveldið að ég muni einnig vera sérlega aflögufær eftir þetta ár og rukkar mig um fyrirfram greiddan hátekjuskatt, þó tekjur mínar á árinu hafi hingað til verið núll. Það er víst of erfitt fyrir þá að taka eftir notkunarleysi á skattkortinu mínu mánuðum saman. Ég þarf því að fylla inn eitthvað eyðublað um tekjuleysi mitt og skila til skattstjóra. Auðvitað er ekki hægt að skila því á netinu. Nei, sniglapóstur skal það vera eða (hjálp) að fara í strætó alla leið til Raufarhafnar... nei ég meina Hafnarfjarðar. Ég skil ekki þessa fyrirframgreiðslu. Og ég skil heldur ekki af hverju ég fæ fyrst borgað þessa summu í dag, en á svo að smáborga hana til baka út árið. Af hverju er þetta ekki jafnað út?

Þjóðleikhúsið

Ég er að spá í að sækja um starf Þjóðleikhússtjóra. Það er áreiðanlega vel launað starf, sem er heppilegt fyrir skulduga manneskju eins og mig. Svo kæmist ég frítt á allar sýningar leikhússins. Mér hefur alltaf þótt mjög gaman að fara í leikhús. Að vísu hef ég enga reynslu af starfi við leikhús, nema við götuleikhúsið sem ég og bekkjarsystir mín stofnuðum í barnaskóla. En það er aukaatriði. Reynsla er ofmetin. Spyrjið bara bæjarstjórn Ísafjarðarbæjar. Ég hef gamalt próf í leikhúsfræðum og hef oft farið í Þjóðleikhúsið, alveg frá því að ég var barn. Reyndar er ég ekki guðfræðingur og hef því ekki gæðavottorð frá almættinu, en enginn er fullkominn. Og ég lofa því að kaupa mér ekki neinar byggingavörur á kostnað leikhússins. Ég sé ekki annað en að umsóknin sé nánast formsatriði. Hæfari umsækjandi finnst varla.

Venjulegt fólk

Venjulegt fólk fer í Smáralindina. Þessi fyrirsögn var í Fréttablaðinu í vikunni. Tilefnið var frumsýning nýs leikrits, Krádplíser, sem fjallar um fólk í verslunarmiðstöð. Þetta grunaði mig alltaf. Ég er ofurvenjuleg. Menningarvitarnir búa niðri í miðbæ, kaupa inn í litlum, sniðugum verslunum á Skólavörðustígnum, eru umhverfisvænir og eiga hjól. En ég bý í úthverfi, versla í Smáralindinni, nenni ekki að hafa skoðun á Hringbrautinni og er alveg sama þó að einhver rífi hið forljóta Austurbæjarbíó. Plebeius maximus islandicus, hinn dæmigerði Íslendingur. Það er ég.

Jæja

Þá er maður (fugl) kominn á klakann aftur eftir mikla svaðilför til stórborgarinnar. Ekki tók veðrið í Keflavík beinlínis vel á móti mér, rigning og rok. En svona er þetta. Ég er búin að skila íbúðinni úti og koma öllu dótinu mínu eitthvað áleiðis til Íslands. Auðvitað tókst mér eins og sönnum Íslendingi að vera með allt á síðustu stundu. Var að skúra íbúðina kl. hálf sex í morgun og senda síðustu pakkana þegar pósturinn opnaði kl. níu. Ég lofaði póstmönnunum að nú væri ég farin frá Bretlandi og að þeir þyrftu aldrei að sjá mig aftur, en ég hef verið að koma til þeirra undanfarna þrjá daga með pakka til Íslands. Samt tókst mér að vera með yfirvikt og var ég þó með handfarangur dauðans. Eiginlega skil ég ekkert í flugfreyjunum að henda mér ekki út úr vélinni þegar ég mætti með handtösku, bakpoka, risastóran Ikea poka og annan innkaupapoka til. Ég var sem sagt að reyna að dylja sirka 20 kg. handfarangur sem "innkaup". Ótrúlegt hvað hægt er að sanka að sér miklu dóti á einu ári. Ég var alveg viss um að ég yrði stoppuð í tollinum, búin að vaka í alla nótt við skúringar og verandi með farangur fyrir tíu manns, en tollararnir hafa greinilega hugsað: "Enn ein innkaupaóð kelling að koma úr Bretlandsferð", þannig að þeir litu ekki við mér.

Nýtt og betra

Er það ekki mottóið í auglýsingabransanum? Ég er alla vega komin með nýtt og vonandi betra kommentakerfi, sem ég setti inn alein og sjálf. Sko, ég er snillingur! Reyndar var þetta svona "auto-install" en það dregur ekkert úr afrekinu. Alla vega finnst mér ég bara nokkuð dugleg. En nú verð ég víst að fara aftur í að pakka. Flutningar eru hræðilegir. Ég skil ekki af hverju ég er alltaf að þessu. Mér telst svo til að ég hafi búið á yfir 15 stöðum á ævinni. Meirihlutinn af því er síðustu 15 árin. Sennilega er ég alltaf að leita að einhverju nýrra og betra.

Nýtt útlit

Einhverjar kvartanir bárust um það að óæðri tölvur ættu erfitt með að ráða við gamla útlitið á blogginu mínu. Eins og það var grænt og fallegt. En þar sem að kona hlýðir alltaf eldri systur sinni er ég sem sagt komin með nýtt útlit á bloggið. Blár og fallegur himinn er jú ekkert síðri fyrir farfugl. Og mér tókst að færa tengingarnar í aðrar bloggsíður yfir. Af því að ég er snillingur. Vonandi er þetta útlit auðveldara aflesturs. Reyndar hef ég líka fengið beiðni um að koma með betra kommentakerfi og það verður gert þegar ég er búin að læra að setja það inn.

Frelsið er yndislegt

Það fylgir því ákveðið frelsi að losa sig við dót. Ég hef, öfugt við suma í fjölskyldunni, aldrei verið hrædd við að henda dóti. Eða gefa það, endurvinna o.s.frv. Í dag hef ég verið að koma bókum, fötum og smádóti til hinna ýmsu verslana sem eru reknar af góðgerðafélögum, eins og Oxfam, Save the Children og Shelter. Það er ágætis tilhugsun að einhver heimilislaus njóti góðs af þeim fáu pundum sem fást fyrir fátæklegar eigur mínar hér, eða að einhver annar fátækur nemi geti fengið sér nauðsynlega hluti fyrir íbúðina á betra verði en ég keypti þá á fyrir ári síðan. Þegar ég yfirgaf háskólann í Bandaríkjunum á sínum tíma eftir fjögurra ára dvöl seldi ég og gaf öll húsgögnin mín, þannig að allar eigur mínar sem eftir voru rúmuðust í bílnum. Þannig ók ég suður á bóginn með allar mínar eigur í einum bíl. Það var fín tilfinning. Nú fer ég heim með tvær ferðatöskur og hef sent nokkra níðþunga kassa á undan mér, en heima bíður mín reyndar heil búslóð í nokkrum herbergjum á ættaróðalinu.

Ég er að flytja

Þannig að það má búast við að bloggið verði eitthvað óreglulegt næstu daga. Ég fór með tvo kassa á pósthúsið í dag. Því miður hafa tíðir flutningar ekki kennt mér almennilega lögmál þess að pakka í kassa. Ég hlóð dóti í seinni kassann og gleymdi alveg að spá í hver þyngdin yrði. Innihaldið var bækur, blöð og geisladiskar. Þegar ég var búin að líma kassann aftur og merkja hann, reyndist hann svo þungur að ég efaðist um að hann kæmist út úr íbúðinni. Íbúðin er á þriðju hæð og ég hálf datt í stiganum með kassaskrímslið, en tókst þó að bjarga mér frá því að enda í gólfinu og kassinn hélst á lofti. Ég hélt að ég myndi ekki að komast með kassann hér í næstu götu þar sem pósthúsið er, en eftir margar pásur tókst það. Enginn riddari á hvítum hesti kom mér til hjálpar, en fjöldi fólks horfði á mig staulast með þennan hlussukassa og sumum fannst það greinilega hin besta skemmtun. Þegar kassinn var viktaður á pósthúsinu reyndist hann 24 kíló. Svo það er kannski ekki nema von að mér sé illt í handleggjunum núna.

Miðbæjarsnobb

Guðmundur Andri Thorsson er eitthvað að tjá sig í Fréttablaðinu í dag um mína hjartkæru Smáralind og hinn fagra bæ Kópavog. Alltaf er sami öfundartónninn í þessu miðbæjarliði þegar það talar um bæinn minn. Hann kvartar yfir frumlegum umferðarslaufum í bænum, segir erfitt að rata um Kópavog, líkir Digraneskirkju við sjónvarp (og allir vita að sjónvarp er handbendi andskotans í hugum sannra miðbæjarsinna), heldur því fram að Kópavogur sé settur "til höfuðs" borginni og áréttar loks að miðbær Reykjavíkur sé "hinn eiginlegi" miðbær.

Ekki veit ég hvaða umferðarslaufur hann er að tala um, en þær skrautlegustu eru svo sannarlega í Reykjavík. Er erfitt að rata um Kópavog? Ég hef alltaf litið á það sem gáfnapróf. Ef einhverjum finnst erftt að rata, er sá hinn sami kannski ekki alveg eins klár og hann heldur. Hvað hinn "eiginlega miðbæ" varðar, þá fór ég í gönguferð upp og niður Laugaveginn í síðustu viku í fylgd mikils neytendafrömuðar. Vorum við sammála um að verslanirnar á Laugaveginum væru upp til hópa frekar óspennandi og vöruúrval takmarkað. Nær stanslaust rok í miðbæ Reykjavíkur gerir svæðið svo óaðlaðandi, fyrir utan þá örfáu sólardaga á ári sem koma á höfuðborgarsvæðinu. Næst þegar ég fer að versla á Íslandi fer ég alveg áreiðanlega í Smáralindina, en ekki á Laugaveginn.

Sextán kerti

Í framhaldi af menningarumræðunni ákvað ég að kanna aldurinn á mínu innra barni. Þarna er komin skýringin á því af hverju ég hlusta á FM en ekki gömlu Gufuna. Míns er nefnilega unglingur ennþá.

My inner child is sixteen years old!

Life's not fair! It's never been fair, but while
adults might just accept that, I know
something's gotta change. And it's gonna
change, just as soon as I become an adult and
get some power of my own.


How Old is Your Inner Child?
brought to you by quizilla

Menning

Ég veit að til þess að teljast "menningarleg" verð ég helst að hlusta á Rás 1, finnast Guðbergur Bergsson vera snillingur, dýrka Megas, elska sinfóníur og lesa Vigdísi Gríms. En ég geri það ekki. Uppáhalds útvarpsstöðin mín á Íslandi er FM 95,7 og ég neita að skammast mín fyrir það. Ég keypti mér FM djamm diskinn í Fríhöfninni og hlustaði á hann í gærkvöldi. Lögin á disknum spanna 15 ára sögu útvarpsstöðvarinnar. Þegar ég hlustaði á diskinn gerði ég mér grein fyrir því að flestum lögunum tengjast einhverjar minningar. Lagið Unbelievable með EMF minnir mig á sumar í Los Angeles og þá sérstaklega ökuferðir um Kaliforníu þjóðveg númer eitt á leið til Malibu með græjurnar í botni. Groove is in the heart rifjar upp partý í háskólanum. Missing með hljómsveitinni Everything but the Girl kallar svo fram gönguferð um London að haustlagi. Allt varð þetta ljóslifandi þegar rétta lagið hljómaði. Ef þetta þýðir að ég er ómenningarleg, eða FM "hnakki", þá verður svo að vera.

Það á að vera sól

Í útlöndum. Eiginlega er það skylda. Útlönd þar sem ekki er sól teljast varla með hjá langþjáðum Frónbúum. Þar sem við Íslendingar búum við eitt leiðinlegasta veðurfar í heimi, finnst mér lágmark að veðrið sé skárra en heima þegar maður loks kemst af klakanum. En því er ekki að heilsa í landi Elísabetar drottningar, alla vega ekki í dag. Hér er alskýjað og ekki sólarglætu að sjá. Svindl. Breskur skólabróðir minn spurði mig í vetur hvort að mig langaði til þess að búa hérna áfram. Ég sagði að mér þætti veðrið ekki nógu gott til þess. Honum fannst það undarleg forgangsröðun að setja veðrið á oddinn. Hins vegar skildu vinkonur mínar heima á Íslandi mig alveg þegar ég sagði þeim frá þessu samtali. Ef maður ætlar að fórna því á annað borð að geta hitt fjölskyldu og vini daglega, þá er eins gott að eitthvað komi á móti. Eins og betra veður.

Íslandsvinir

Nú er búið að sæma Harrison Ford hinum vafasama titli "Íslandsvinur" í fjölmiðlum, bara vegna þess að hann millilenti tvisvar á landinu og leyfði konum að áreita sig á börum borgarinnar. Allir frægir sem álpast til landsins eru umsvifalaust stimplaðir Íslandsvinir, þrátt fyrir þá staðreynd að flestir þeirra eru aðeins komnir til þess að vinna vinnuna sína, spila á tónleikum eða álíka. Þó að þessi nafngift sé yfirleitt notuð í gríni, þá finnst mér hún samt hálf hallærisleg og minna á þann tíma þegar erlendir gestir voru sjaldséðir hér á landi. Svona "há dú jú læk Æsland" dæmi. Er ekki kominn tími til að hætta þessu bulli? Ekki er ég sérlegur vinur Bretlands þó ég hafi komið þangað margoft og búið þar í heilan vetur. Á morgun fer ég þangað enn einu sinni, en í þetta sinn til þess að ganga frá íbúðinni og senda dótið mitt heim. Ég held að ég muni ekki sakna Bretlands neitt. Ekki baun í bala, eins og sagt var í mínu ungdæmi.

Fjölskyldufasismi

"Makalausar konur eru óvelkomnar í Húsafell" segir Fréttablaðið í dag, en þar kemur fram frásögn tveggja ungra kvenna sem ekki fengu að gista á svæðinu. Konurnar tvær, hátt á þrítugsaldri og önnur ófrísk, þóttu ekki nógu "fjölskylduvænar" til að fá að tjalda í Húsafelli. Í fréttinni segir eigandi staðarins að Húsafell sé "fjölskyldustaður" og býður vinkonunum að koma síðar með börnum sínum. Halló! Það eiga ekki allir börn. Er barnlaust fólk annars flokks þegnar á Íslandi? Yrði mér og vinkonum mínum, virðulegum konum á fertugsaldri, vísað frá Húsafelli af því að við eigum ekki börn? Ég bara spyr.

Kisur á Kjalarnesi

Hrikalegar fréttir berast af illri meðferð dýra á Kjalarnesi og ekkert virðist vera hægt að gera. Fyrir nokkrum vikum var tilkynnt um fjölda katta í húsi á Kjalarnesi og í kjölfar þess fjarlægði lögreglan 27 ketti úr húsinu og fór með þá í Kattholt. Af óskiljanlegum ástæðum var Kattholtsfólki svo gert að skila "eigendunum" aftur dýrunum sem þeir höfðu vanrækt. Í dag fundust 13 af þessum köttum innilokaðir í bíl, matar- og vatnslausir. Þrír kettlingar voru dánir, samkvæmt fréttum RÚV. Ég ætla rétt að vona að Kjalnesingarnir fái dýrin aldrei í hendurnar aftur, að fólkinu verði refsað og það svipt leyfi til dýrahalds fyrir lífstíð. Það er eitthvað að dýraverndunarlögum hér á landi ef fólk sem fer illa með dýr fær að hafa þau áfram, og í raun er dauði kettlinganna á ábyrgð þeirra sem skipuðu Kattholti að láta dýraníðingana fá kisurnar aftur.

Algjört rassgat

Fréttablaðið er ágætis blað. Í gær var þar viðtal við unga leikkonu sem tekur þátt í Fame-söngleiknum í Smáralindinni, en hún er jafnframt mikil dansáhugakona. Með viðtalinu fylgdi falleg mynd af leikkonunni ungu. Allt mjög huggulegt, en þó hnaut ég um þetta orðalag í viðtalinu, sem kemur frá brjósti blaðamannsins: "... sagði María Heba sem var aldeilis bitin í rassgatið af flamengó-bakteríunni." Svo mörg voru þau orð. Ég bíð spennt eftir fleiri viðtölum Fréttablaðsins í þessum dúr. Til dæmis væri hægt að tala við Steingrím J. Sigfússon, sem byrjaði ungur að starfa í pólitík eftir að vera aldeilis bitinn í rassgatið af stjórnmála-bakteríunni.

Á frægra manna slóðum

Ég skellti mér á Vegamót í hádeginu með hópi dæmigerðra íslenskra ofurkvenna. Á meðan við sátum þarna að snæðingi komu ýmsir "frægir" Íslendingar inn á staðinn, þar á meðal nokkrir leikarar, þekktur plötusnúður og söngkonan í einni vinsælustu hljómsveit landsins. Það hefði vel verið hægt að búa til dæmigert eintak af Séð og heyrt með viðtölum við viðskiptavini staðarins þessa einu hádegisstund. Þetta er einn af kostunum við Ísland eða einn af göllunum, allt eftir því hvernig á það er litið. Frægðin er svo hversdagsleg hér á landi. Það er aldrei að vita nema þú rekist á Birgittu úti í búð, sjáir Baltasar á pöbbnum eða hittir Ólaf og Dorrit í pylsusjoppu á Ísafirði. Fólk þarf ekki að bíða í röð fyrir utan fínu veitingahúsin eða snobbuðu skemmtistaðina til að sjá íslensku "stjörnurnar" með eigin augum. Þær búa í næsta húsi og sækja sömu staði og pöbbullinn.

Séð og heyrt

Sá tímaritið Séð og heyrt úti í sjoppu áðan. Blaðið er orðið eins og Lögbirtingablað fyrir einhleypa. Forsíðan er undirlögð af hjónaskilnuðum annars vegar og giftingum hins vegar. "Kyntröll á lausu" segir ein fyrirsögnin. Það er ekkert annað. Aðrar fyrirsagnir segja frá því hverjir eru komnir á fast eða í hnapphelduna. Þetta eru að sjálfsögðu bráðnauðsynlegar upplýsingar fyrir ógifta Íslendinga. "Aha, svo hún Gunna er skilin. Best að athuga það." Eða: "Nú, er Siggi búinn að gifta sig? Þá get ég víst hætt að blikka hann." Eiginlega finnst mér að blaðið mætti veita enn meiri upplýsingar og auka þar með þjónustuna fyrir lesendur sína. Til dæmis með því að blanda saman skilnaðarfréttunum við "hverjir eru hvar" fréttir. Eitthvað á þessa leið: "Jón Ólafsson tekur á móti tilboðum á Gráa kettinum alla morgna frá 10-12" eða "Anna Jónsdóttir verður á Thorvaldsen um næstu helgi og geta áhugasamir vitjað hennar þar."

Bindindi

Í dag er 14. dagurinn í sjálfskipuðu nammibindindi mínu. Það hefur gengið áfallalaust fyrir sig hingað til og engar freistingar hafa orðið mér að falli. Eiginlega er þetta lygilega auðvelt. Ég hef svo sem ekki gert neinar aðrar breytingar á neysluvenjum en þessa einu. Tel að það sé nóg að gera eitt í einu, eða alla vega að taka þetta í áföngum. Ég finn ekki fyrir neinum sérstökum fráhvarfseinkennum og held að ég sé ekkert verri í skapinu en venjulega. Ekki eins og þegar ég hitti Ingibjörgu og mann hennar mannfræðinemann í Köben á sínum tíma. Ég hafði aldrei séð hann skipta skapi fyrr enda er hann annálað gæðablóð, en þarna var hann óvenju skapstirður og hafði allt á hornum sér. Skýringin kom fljótlega. Hann var sem sagt nýhættur að reykja og það fór svona hrikalega í skapið á honum. Hugsanlega er sykur þrátt fyrir allt ekki eins vanabindandi fíkniefni og nikótín, hvað sem Jónas Kristjáns og Lýðheilsustofnun segja.

Something's gotta give

Ég horfði á þessa mynd á myndbandi í gærkvöldi. Ágætis mynd, þannig séð og þokkalega leikin. En það er einn stór galli á henni. Hvaða heilvita konu dytti í hug að taka gamla saurlífissegginn Jack Nicholson fram yfir hinn yndislega fallega, frábæra og þokkafulla Keanu Reeves? Ég bara spyr. Ef hinn fullkomni karlmaður yrði búinn til myndi hann örugglega líkjast Keanu. Believe it or not, þá var ég einu sinni þeirrar ánægju aðnjótandi að hitta hr. Reeves í eigin persónu. Því miður kastaði ég mér ekki í fang hans og bað hann að giftast mér á staðnum. Auðvitað hefði ég átt að gera það. Svona getur kona verið vitur eftir á.

Össur og skeggleysið

Mér brá þegar ég horfði á sjónvarpsfréttirnar í gær. Verið var að ræða stöðuna í fjölmiðlamálinu og viðmælandi fréttamanns var maður sem ég kannaðist ekki við. Einhver sléttrakaður og strokinn náungi í blárri skyrtu með gulröndótt bindi. Fyrst sýndist mér þetta vera Geir Haarde, fjármálaráðherra, en málflutningurinn var ekki alveg í samræmi við línuna úr Valhöll. Við nánari skoðun sá ég að maðurinn var Össur Skarphéðinsson, formaður Samfylkingarinnar, án skeggsins fræga. Ég sá það í hendi mér að mikilvæg pólitísk skilaboð væru fólgin í þessari útlitsbreytingu. Hingað til hafa formenn stjórnarandstöðuflokkanna verið í takt, allir skeggjaðir á afar þjóðlegan hátt. En nú er Össur búinn að raka sig og kominn í bláa skyrtu í þokkabót. Er ekki greinilegt að hann er á leiðinni í stjórn með íhaldinu? Alla vega er hann eitthvað að gefa þeim undir fótinn með þessu nýja lúkki.

Beðmál í borginni

Við fröken Kennedy fórum í brunch í dag ásamt dóttur hennar og vinnufélögum. Svona svipað og Carrie og vinkonur hennar í beðmálum í borginni, nema að við vorum fimm einhleypar konur á besta aldri og eitt barn. Samkomustaðurinn var Kaffi Flóra í Grasagarðinum. Þar var setið við hvert borð úti í sólskininu, enda alveg frábært veður og einstaklega fallegt umhverfi. Eftir matinn labbaði ég aðeins um Grasagarðinn og skoðaði falleg blóm í beðum. Gekk til baka framhjá Fjölskyldu- og húsdýragarðinum þar sem kýr voru á beit. Það er þrælsniðugt að hafa svona mini-sveit inni í miðri borginni, því þá þarf fólk eins og ég aldrei að fara út fyrir borgarmörkin.

Lifi ljósið

Hárið var flott og plottið hjá mér virkaði. Nú er ég með "Lifi ljósið" á heilanum, sem er óneitanlega skemmtilegra lag en lagið úr Fame. Selma söng þetta lag einstaklega vel á sýningunni í Austurbæ í gær. Ef ég ætti plötuspilara myndi ég grafa upp gamla vinylinn og hlusta á "Let the sunshine in" í ensku útgáfunni. En fyrst það er ekki hægt ætla ég að leyfa sólinni að halda áfram að baka mig. Það er nefnilega sól í bænum. Ó je.

Til hamingju

Rithöfundurinn, söngkonan, kennarinn, útilegudrottningin, móðirin, eiginkonan, bloggarinn, stóra systirin og Vestfjarðaskvísan Harpa á afmæli í dag. Innilega til hamingju með það. Nú er bara ár í stórafmælið. En ég verð alltaf yngri en hún, nananananana. Og barnalegri, greinilega.

Hárið

Ég er búin að vera með lagið úr Fame á heilanum síðan í Smáralindinni um daginn. Eins og mér finnst þýðingin á textanum lummó, þá bergmálar hún í hausnum á mér. "Ég ætla alltaf að lifa, ferðast á farrými eitt." Þannig að í kvöld ætla ég að gera tilraun til að fá ný lög á heilann. Ég er sem sagt að fara með fröken Kennedy á Hárið. Að vísu eru dómar um sýninguna misjafnir, en hún var með ódýra miða og ég sló til. Ég er alltaf til í að græða og Hárið getur varla verið svo slæmt. Ég sá ekki sýninguna í uppsetningu Baltasars fyrir 10 árum, en ég sá bíómyndina í den og skemmti mér vel. Keypti plötuna og allt (já, börnin góð, þá voru "plötur" en ekki diskar). Enda er ég svoddan hippi í mér. Ja, alla vega svona hippi sem vill hafa það þokkalegt á meðan heiminum er bjargað.

Nælon

"Stelpurnar í Nælon eru sætar, skemmtilegar og syngja eins og englar." Þannig auglýsir Skjár einn stúlknabandið sem kennir sig við gerviefni og er með vikulega sjónvarpsþætti á Skjánum í sumar. Þar geta áhorfendur fylgst með stúlkunum í hárgreiðslu og förðun, í upptökum og við æfingar á danssporum, svo eitthvað sé nefnt. Á milli atriða segja þær frá merkum áföngum á ferli sínum, eins og þeirri upplifun að fá sér ljósar strípur með dekkri lit undir. Vinkona mín sagði um daginn að ég væri ekki nógu umburðarlynd, svo ég ætla að reyna að segja eitthvað jákvætt um Nælon stelpurnar. Þær eru voða voða sætar. Ég get víst ekki sagt mikið meira um þær, alla vega ekki undir formerkjum umburðarlyndisins.

Íslandsbanki

Fyrst ég minntist á Íslandsbanka, eða Iceland Bank (það verður næsta "snilldarhugmynd" markaðsfólksins hjá þeim, ef það hugsar líkt og fólkið hjá Flugleiðum). Ég hef aldrei skilið markaðsstefnuna hjá þeim. Eins og þessar auglýsingar með Halldóru Geirharðs. Mér finnst hún ágæt leikkona, svona oftast. En ekki í þessum auglýsingum. Þær eru ekkert sérstaklega fyndnar og ekki fá þær mig til þess að skipta úr mafíubankanum mínum yfir í Íslandsbanka. Vinkona mín vinnur hjá dótturfélagi Íslandsbanka og það er gaman að stríða henni á auglýsingunum. Ef "starfsmaður mánaðarins" hjá Íslandsbanka er kona sem virðist vera þroskaheft, hvernig eru þá hinir starfsmenn fyrirtækisins? Fyrir nokkru síðan sátum við vinkonurnar í bíósal, þar sem Íslandsbanki bauð upp á "leysigeislasýningu" á undan myndinni. Ekki var ég neitt jákvæðari út í bankann eftir að hafa setið í reykfylltum salnum í hávaða og ljósasjói sem hefði sómt sér þokkalega á diskóteki, en var bara hallærislegt í bíósal. Ef Íslandsbanki byði mér upp á betri kjör en minn banki, gæti verið að ég íhugaði að skipta um banka. En þetta er ekki að virka.

Flugleiðir

"Þú ert komin í samband við fjarsölu Icelandair. Welcome to Icelandair. Því miður eru allir sölufulltrúar uppteknir...." Ég er búin að eyða sirka einum og hálfum degi í þetta. Í gær fékk ég skilaboðin: "Þú ert númer 8 í biðröðinni." Gaman gaman. Ég er að reyna að breyta miða og það er ekki hægt að gera á netinu, heldur verður fólk að hringja eða mæta á staðinn. Kona hefur nógan tíma til að hugsa þegar hún hangir í hálftíma eða lengur á bið hjá hinum ýmsu deildum flugfélagsins. Eins og þetta: Af hverju hættu þeir að nota Flugleiðanafnið? Til hvers þarf flugfélag að heita ensku nafni á Íslandi? Er ekki nóg að láta fyrirtækið heita ensku nafni í útlöndum en íslensku nafni hér heima? Urðu þeir að breyta til að verða ekki minni menn en hitt flugfélagið, sem heitir ensku nafni? Eða urðu þeir einfaldlega flugleiðir á gamla nafninu? Mér finnst þetta frekar tilgerðarlegt. Hvað er næst? "Þú ert komin í samband við Iceland Bank. Welcome to Iceland Bank. Því miður eru allir þjónustufulltrúar uppteknir. Vinsamlegast bíðið."

Fegin að vera ekki Kennedy

Talandi um DV. Í viðtali í helgarblaðinu líkir fyrrverandi tengdasonur Jóns Baldvins honum og Bryndísi við Clinton hjónin. Svo sannarlega ekki leiðum að líkjast, en að öðru leyti er viðtalið ekki sérlega jákvætt gagnvart fyrrum tengdafjölskyldunni. Einhvern tímann var Hannibals-ættinni hérlendis líkt við Kennedy-fjölskylduna bandarísku. Ekki ætla ég að dæma um það hvort er betri samlíking, Clinton eða Kennedy. Þegar ég las viðtalið hugsaði ég að það hlyti að vera leiðinlegt að lifa einkalífi sínu svona í fjölmiðlum. Þá er betra að vera nóboddí eins og ég. Ef ég fæ einhvern tímann vinnu eru engar líkur á því að vinnufélagarnir fari að ræða um pabba minn á neikvæðan hátt á kaffistofunni. Ef einhver á í útistöðum við mig eru heldur engar líkur á því að viðkomandi dragi foreldra mína eða systur inn í þá deilu á síðum dagblaðanna. Öllum er sama um það hvað ég geri, hvern ég tala við eða hverja ég dreg heim af barnum. Ég gæti gift mig og skilið tíu sinnum án þess að Séð og heyrt mætti á staðinn. Í því felst ákveðið frelsi. Ég get því tekið undir þeim sem söng "I'm glad I'm not a Kennedy" fyrir allmörgum árum. Þrátt fyrir allt er ég dauðfegin að tilheyra ekki Kennedy-fjölskyldunni, hvorki þeirri bandarísku né þeirri íslensku.

DV

Ég hef lúmskt gaman af því að lesa DV. Þó er það blað sem er bara gaman að lesa á meðan maður sjálfur er ekki umfjöllunarefnið. Helsti kostur DV er djörf fréttamennska en helsti gallinn ónákvæmni og villur. Þannig var indónesíska konan sem er saknað talin vera frá Filippseyjum í fyrstu frétt DV. Í spurningaleik á vísi um helgina var Illugi Gunnarsson, aðstoðarmaður forsætisráðherra, allt í einu orðinn aðstoðarmaður sjálfs síns. Þeir leiðréttu það þó í blaðinu. Kannski er þetta forsmekkur af væntanlegum stjórnmálaframa Illuga, hver veit. Þá birti DV mynd af Páli Magnússyni fréttamanni í síðustu viku, í umfjöllun um Pál Magnússon varaþingmann Framsóknarflokksins. Það tók mig nokkrar sekúndur að átta mig á því að minn gamli yfirmaður væri ekki orðinn fulltrúi Framsóknarflokksins í útvarpsráði, enda hefði það verið ansi sérstakt í ljósi starfa hans á Stöð 2.

Hvíldardagurinn

Nágrannar mínir standa í framkvæmdum. Íbúðir í húsunum sitt hvoru megin við mig hafa verið seldar. Eins og lög mæla fyrir standa nýir íbúar nú í því að moka öllu út og setja inn eitthvað nýtt og betra. Það er hreinlega skylda. Þetta er eins og að búa við hliðina á meðalstóru trésmíðaverkstæði. Timburmennirnir héldu ekki hvíldardaginn heilagan heldur byrjuðu að smíða fyrir hádegi og trufluðu þar með hvíldardagsblundinn hjá mér. Og ég er ekki morgunmanneskja. Mig dreymir um að búa uppi í sveit þar sem eru engir nágrannar. Helsti gallinn á þeirri hugmynd er að mér leiðist í sveit. Svo á ég ekki bíl. Ekki einu sinni hjól. Hvað þá hest. Kæmist því ekki út í búð. Þannig að ég myndi deyja úr hungri og leiðindum. En ég myndi alla vega hvílast.

Ertu þá farinn?

Í tengslum við heimsókn Krullupúka til yfirpúkans í Washington hefur RÚV og þá sérstaklega fréttastofa Sjónvarps dælt yfir okkur afar dramatískum fréttum um "varnarhagsmuni Íslendinga" og hvernig eigi að koma í veg fyrir að fjórar rellur og fylgdarlið þeirra fari frá Keflavík. Krullupúki talaði við yfirpúka og svo við fréttamenn á algerlega óskiljanlegu tungumáli sem átti víst að vera enska. Ólafur Sigurðsson fréttamaður hefur fetað dyggur í fótspor foringjans, með sömu greiðslu og allt, og spurt hina ýmsu ráðamenn í Washington á lítið betri ensku hvort að herinn muni nú fara. Bla bla bla. Ég er löngu hætt að hlusta á þetta bull og hlakka bara til að herinn fari. Fór að hugsa um annað í vikunni, þegar skipt var frá engilbjartri ásjónu Jóhönnu Vigdísar fréttakonu yfir til Ólafs í Washington. Myndi kvenkyns útgáfan af Ólafi - miðaldra, gráhærð og þéttvaxin með óskýran talanda - einhvern tímann fá starf í sjónvarpi? Ég held ekki.

Sumarið er tíminn

Það er sól á höfuðborgarsvæðinu. Sól og bara sæmilega hlýtt. Svo ég ætla út í garð í sólbað. Hvaða máli skiptir það þó ég hafi enga vinnu og eigi engan bíl? Hvað gerir það til þó ég eigi ekki einu sinni hjól? Og hvað með það þó ég eigi litla peninga? Nágrannarnir eru með einhverjar hávaðasamar framkvæmdir, garðslátt, smíðar og þess háttar leiðindi, en ég set bara á mig heyrnartólin og heyri ekkert nema ljúfa tóna. Fjölskyldan fór í sumarbústað, allir nema ég. Það var ekki til gistirými fyrir mig frekar en Jesúbarnið. En það skiptir ekki máli, því að nú er sól.

Kóngulóarhöllin

Þetta hús er af einhverjum ástæðum afar vinsæll bústaður fyrir kóngulær. Ekki veit ég af hverju. Fína íbúðin sem ég seldi í fyrra var alveg laus við áttfætlur. Hins vegar söfnuðust þar heimskar hrossaflugur á hvítmálaða útidyrahurðina þegar útiljósin voru kveikt á kvöldin. En hér eru kóngulær og vefir þeirra alls staðar. Við útidyrnar, á handriðinu, við gluggana og þær allra ósvífnustu koma inn. Ekki hræðist ég þessar pínulitlu íslensku kóngulær en hið sama er ekki hægt að segja um aðra íbúa hússins. Þess vegna hef ég verið skipuð í hlutverk meindýraeyðis. Reyndar drep ég ekki kóngulærnar sökum meðfæddrar dýraverndunaráráttu, heldur fjarlægi ég þær og fer með út. Þessi aðferð hefur verið gagnrýnd af öðrum íbúum, sem halda því fram að þá komi kóngulærnar bara aftur inn. Svo að núna fer ég með þær út fyrir lóðamörkin. Vona að það dugi til að rugla þær í ríminu.

Við viljum kjósa

Yfir þúsund Íslendingar komu saman á Austurvelli í hádeginu til þess að mótmæla skrumskælingu Krullupúka og Barbapabba á lýðræðinu í tengslum við umdeilt fjölmiðlafrumvarp. Flott framtak hjá þeim í Þjóðarhreyfingunni og gaman að sjá að enn leynist nokkuð líf meðal lýðræðissinna þjóðarinnar. Krullupúki er ennþá í heimsókn hjá yfirpúkanum í Ameríkunni og gat því ekki tekið á móti mótmælaskjalinu. Kannski er hann að fá góð ráð frá reyndum mönnum varðandi það hvernig hægt er að hafa hemil á óþægum þjóðum. Ekki kom fram hvar Barbapabbi var staddur. Eflaust er hann úti á þekju eins og venjulega.

Eilíft sólskin hins flekklausa huga

Ég fór á bíó í gærkvöldi til þess að undirbúa mig undir atvinnuviðtal dagsins. Með í för var vinkona mín sem jafnframt er umsækjandi um sömu stöðu og ég. Við erum sem sagt báðar að fara í viðtal vegna sama starfsins í dag. Á undan myndinni var auglýsing þar sem sýnd var "Spiderman" klipping og hún hvatti mig mjög til þess að fá mér svoleiðis fyrir viðtalið. Ég hvatti hana á móti til þess að lita hárið á sér blátt eins og Kate Winslet gerir í myndinni, fyrir atvinnuviðtalið að sjálfsögðu. :) Myndin, Eternal sunshine of the spotless mind, var annars mjög góð. Skólasystir mín í Bretlandi sá hana um daginn og fannst hún skrítin, en mér fannst hún skemmtileg. Frábær leikur hjá Jim Carrey, sem hefur hingað til ekki verið mitt uppáhald, góður leikur líka hjá Kate Winslet, athyglisvert andrúmsloft og sérstaklega frumlegt og skemmtilegt handrit. Svo tók ég eftir því að klippari myndarinnar var engin önnur en Valdís Óskarsdóttir. Íslenska kvikmyndamafían teygir anga sína víða.

Barbabrella

"Þetta er fyrsta vers, svo kemur annað vers, það er alveg eins..." Þessi söngur hlýtur að vera efstur á vinsældalista stjórnarflokkanna þessa dagana. Krullupúki fann upp afar snjallt bragð að eigin sögn. Brellan felst í því að draga fjölmiðlalögin umdeildu til baka, breyta tveimur tölustöfum og einni setningu, og leggja svo fram með "nýtt" frumvarp. Sannkölluð Barbabrella. Svona svipað og ef þú myndir senda óætan mat til baka á veitingahúsi og þjóninn færi með hann inn í eldhús, hrærði smá í honum, bætti við tveimur kartöflum og kæmi svo fram með "nýjan rétt". Yrðu ekki allir sælir með slíka þjónustu?

Braskaragenin

Ég er ekki viss um að ég sé rétta manneskjan í fyrirtækjarekstur. Mig grunar að mig vanti alveg braskaragenin. Eini "bisnessinn" sem ég hef nokkurn tíma stofnað var þegar ég og bekkjarsystir mín settum upp leikrit sem ég hafði skrifað og seldum nágrönnunum aðgang. Við settum upp auglýsingar í hverfinu og lékum sjálfar öll hlutverkin. Ekki minnist ég þess að hafa grætt mikið á tiltækinu. Svo gaf ég einhvern tímann út blað í barnaskóla með frumsömum sögum, ljóðum og fréttum. Blaðið var fjölritað (já, þetta var á fornöld) en ég efast um að ég hafi haft vit á því að selja það. Þannig að ég held að ég geti alveg sleppt því að máta teinóttu jakkafötin hjá Sævari Karli.

Íslenski draumurinn

Íslenski draumurinn er að verða ríkur á bissness, helst á mettíma, með því að flytja inn eitthvað drasl eða hreinlega að stela. Kaupa sér einbýlishús eða penthouse á fínum stað, birtast á myndum í Séð og heyrt, fara í viðtal hjá Mannlífi,og enda svo með flotta húsið í þættinum hjá Völu Matt á Skjá einum. Fara svo með allt draslið á hausinn og enda jafnvel í fangelsi þegar upp kemst um þjófnaðinn/skattsvikin. Ef maður sleppur við fangelsið er gott að fara til útlanda, græða þar pening á einhverju braski og koma svo heim og kaupa banka. Þegar allt þrýtur er hægt að gefa út ljóðabók, finna Jesú og fara svo í nýtt Mannlífsviðtal um það hvað maður lærði nú mikið af þessu öllu. Stofna svo nýtt fyrirtæki undir nýrri kennitölu og flytja inn nýtt og betra drasl.

Musteri Mammons

Þórdís bloggsnillingur var að gefa mér hugmynd að atvinnutækifæri. Þar sem enginn vill ráða mig í vinnu get ég auðvitað stofnað fyrirtæki. Hvar annars staðar en í minni ástkæru Smáralind, miðstöð hins kapítalíska menningarlífs? Hugmyndin var að fara að dæmi þeirra ágætu manna í ástarkapellunni í sjálfu ofurmollinu, Mall of America, og opna kapellu í Smáralindinni.

Auðvitað væri engin ástæða til þess að takmarka þjónustuna við hjónavígslur. Skírnarathafnir, fermingar og jafnvel jarðarfarir gætu sem best farið fram í kapellu Smáralindar. Gestir gætu keypt kortin og gjafirnar í verslunum á staðnum og svo gæti veislan eða erfidrykkjan farið fram á einu af veitingahúsum Smáralindarinnar. Þá gæti Smáralindin breytt slagorði sínu og haft það: "Smáralindin - frá vöggu til grafar"

Atvinnuviðtöl

Ég fór í atvinnuviðtal í morgun og fer í annað á miðvikudaginn. Þá verð ég samtals búin að fara í sex atvinnuviðtöl fyrir fimm störf á rúmum mánuði. Mér leist mjög vel á starfið sem ég var í viðtali vegna í morgun, en rétt stillti mig þó um að kasta mér að fótum viðmælendanna og grátbiðja þau um að ráða miiiiiiiiiiig. :)

Sumar spurningarnar sem maður fær í svona viðtölum eru skrítnar. Eins og ein spurningin sem ég fékk um daginn: "Ertu svona týpa sem líður best í skóla?" Mér líður ekkert illa í skóla, en mér líður líka ágætlega í vinnu, heima hjá mér, á kaffihúsi, í bíó, í Smáralindinni o.s.frv. Einu sinni var ég líka spurð hvort að ég ætti kærasta og hvort að ég ætlaði mér að eignast börn í framtíðinni. Hvernig á að svara svona spurningum?

Stefnumót Íslendinga

Vinkona mín var að ræða við mig um stefnumótamenningu Íslendinga, eða réttara sagt skortinn á henni. Í Ameríkunni, þar sem haldið er upp á þjóðhátíðardag í dag, býður fólk hverju öðru á stefnumót og kynnist þannig. Þar virðist flest leyfilegt, til dæmis var vinkonu minni einu sinni boðið út af afgreiðslumanni í matvöruverslun. Hér á klakanum er minna um slíkt, alla vega hjá mínum vinahóp. Flest pör sem ég þekki kynntust á djamminu. Sum kynntust í skólanum og nokkur í vinnunni. En böllin eru vinsælust í makaleitinni. Ég held því fram að flest hjónabönd á Íslandi eigi rætur sínar að rekja til ölæðis. Fer ekki ofan af því! :)

Að kunna ekki fótum sínum forráð

Mér tókst að slasa mig á heimili mínu í gær. Það var bankað og í æsingi mínum að fara til dyra steig ég á belti sem einhver kærulaus (ég) hafði skilið eftir á herbergisgólfinu. Réttara sagt steig ég á beltissylgjuna og tókst að gata ilina á mér. Það er ekki ofsögum sagt að flest slys verða á heimilinu. Fyrst verð ég fyrir árás óargadýrs sem bítur mig og nú slasa ég mig á hinum fætinum. Mér er að verða það ljóst að heimilið er í raun stórhættuleg slysagildra. Fyrir atvinnulausan námsmann sem eyðir miklum tíma á heimilinu er þetta ekkert grín. Með þessu áframhaldi verð ég dauð fyrir haustið.

Rambó

Talandi um karlrembubíó. Ein sú undarlegasta upplifun sem ég hef orðið fyrir í bíósal var þegar ég sá "stórmyndina" Rambó II í amerísku bíóhúsi á árinu 1985. Við fórum tvær íslenskar vinkonur á þessa mynd sem var þá allra vinsælasta myndin í bænum. Urðum við að standa í röð í lengri tíma til að fá miða. Þetta var í forsetatíð Reagans og kalda stríðið í algleymingi. Okkur fannst myndin ekkert sérstök, en bandarísku áhorfendunum fannst hún þeim mun betri. Þegar Stallone aulaði út úr sér illskiljanlegri setningu sem átti greinilega að vera hápunktur myndarinnar, eitthvað um að hann eða þeir (fyrrum hermennirnir) vildu að Bandaríkin elskuðu þá jafn mikið og þeir elskuðu Bandaríkin, þá klöppuðu áhorfendur eins og þeir væru í leikhúsi og sumir stóðu upp í fögnuði sínum. Við vinkonurnar sátum sem fastast og vorum með algjöran kjánahroll. Þarna sameinaðist flest sem ég hef óbeit á: karlremba, þjóðremba og hermennskudýrkun með smá kynþáttahyggju í bland. Nú orðið hef ég vit á að fara ekki á svona myndir.

Stelpubíó

Ég komst loksins í gærkvöldi í musteri menningarinnar, sjálfa Smáralind. Þangað fór ég með tveimur vinkonum til þess að snæða á TGIF og fara síðan í Smárabíó. Við slepptum karlrembulegum sumarmyndum með "Vin Diesel" og "The Rock" (hverjum detta svona hálfvitaleg nöfn í hug?) og fórum í stað þess að sæta stelpumynd, Suddenly 30. Það er óhætt að segja að við skemmtum okkur vel. Myndin var fyndin og hæfilega væmin, auk þess sem hún var full af skemmtilegum lögum frá níunda áratugnum. Þetta er fín mynd fyrir stelpur 30 ára og eldri sem voru unglingar 1980 og eitthvað. Fyrir myndina og í hlénu heyrðum við lögin út "Fame" sem verið er að sýna í þar til gerðu "leikhúsi" í Smáralindinni, en hávaðinn frá sýningunni berst mjög auðveldlega fram á gang í verslunarmiðstöðinni. Ég get ekki sagt að mig langi sérstaklega á sýninguna eftir þennan forsmekk sem ég fékk af henni.

Í sól og sumaryl

Mér tókst að fara í sólbað í gær. Alvöru sólbað á Íslandi, þar sem ég var ekki í flíspeysu eða að drepast úr kulda. Engin gola og engin leiðindi. Alveg hreint frábært. Svo skellti ég mér í stuttan rúnt upp í Borgarfjörð með familíunni. Snæddi hamborgara með frönskum í sjoppunni þar. Endaði loks daginn á kaffihúsi í Reykjavík með vinkonum. Nokkuð góður dagur bara. Í dag er engin sól. Enda væri það beinlínis óþjóðlegt að hafa sólskin og hita tvo daga í röð. Einhver hemill verður að vera á gleðinni.