Búslóðin kvödd

Þegar ég keypti mína fyrstu íbúð, sem var pínulítil tveggja herbergja íbúð í blokk, byrjaði ég á því að kaupa sófasett og borð. Sófasettið var úr Ikea og eftir að hafa farið í margar búðir endaði ég með því að kaupa rándýrt glerborð í Exó. Næsta íbúð var þriggja herbergja og í henni var stærri stofa, svo ég keypti hillusamstæðu, borðstofuborð og stóla.

Sófasettinu var skipt út fyrir ljósan sófa og lötustelpustól árið 2006, en áður hafði ég skipt út rúminu fyrir amerískt drottningarrúm. Þessa búslóð dró ég með mér hingað norður fyrir tveimur og hálfu ári. En núna er ég að flytja aftur suður og alls óvíst hvað ég fer að gera eða hvert ég flyt, þannig að meirihlutinn af mínu dóti fer í geymslu til að byrja með.

Til að spara flutnings- og geymslukostnað auglýsti ég hluta búslóðarinnar á netinu og í dag seldi ég bæði borðin. Þar með er ég búin að losa mig vill öll húsgögnin sem ég átti í upphafi, þegar ég gerðist fyrst fasteignaeigandi. Vonandi tekst mér þó að hanga á íbúðinni í kreppunni.

Gjör rétt, þol ei órétt

Fyrir fleiri árum en ég kæri mig um að muna, fékk ég styrk til að stunda nám í bandarískum blaðamannaháskóla. Mér er það minnisstætt að þegar við nýnemarnir vorum spurðir í einum af fyrstu tímunum hvert við stefndum eftir námið, nefndu langflestir sjónvarpið. Margir vildu verða fréttaþulir eða spjallþáttastjórnendur. Ég var ein af fáum sem nefndi prentmiðla. Sá mig aldrei fyrir mér í sjónvarpi, enda hef ég aldrei unnið þar.

Þó að ég lyki námi með B.S. í blaðamennsku, tók ég einn kúrs í almannatengslum. Ég man enn hvernig kennarinn kynnti fyrir okkur fjölmiðlatengslin. Þau hafa lengi haft slæmt orð á sér og í tímunum skoðuðum við nýleg hneykslismál á borð við Exxon Valdez slysið og Hill & Knowlton lygarnar skömmu fyrir Persaflóastríðið. Þar virtust menn hafa það að leiðarljósi að almannatengsl snerust um það að þegja, ljúga eða hagræða sannleikanum.

Kennarinn sagði okkur að hans sýn á almannatengslin væri sú að þau ættu að vera boðberi sannleikans, rétt eins og blaðamennskan. Blaðafulltrúi eða starfsmaður í kynningardeild stofnunar, félagasamtaka eða fyrirtækis á borð við banka, ætti að hafa þrjú atriði í huga í öllu sínu starfi: "First do the right thing, then publicize it, if it's appropriate." Einfalt, ekki satt? Fyrst að breyta rétt. Ekki nota almannatengslin til að ljúga, breiða yfir eða afbaka sannleikann.

Ég starfaði við almannatengsl samfellt í um fimm ár eftir að ég lauk prófi í blaðamannaskólanum, og ég reyndi að hafa þennan einfalda sannleika að leiðarljósi í mínum störfum. Ég segi ekki að það hafi alltaf tekist, en ég gerði mitt besta. Af hverju er ég að rifja upp þennan bút úr sagnfræði síðustu aldar? Jú, ég las Icesave bréf Landsbankans á síðunni hennar Helgu Völu. Sé það ófalsað vekur það upp ýmsar spurningar. Ætli þeir sem skrifuðu það bréf hafi gert sitt besta? Ég leyfi hverjum að dæma fyrir sig.

Ferðasumarið

Um síðustu helgi hélt ég upp á bensínhækkunina með því að aka sirka 1000 kílómetra um landið. Fyrst fór ég suður á bóginn og hitti þar fyrir systur, sem var með dóttur sína í borgarferð. Þaðan fór ég austur í sumarhöllina, þar sem við tók þökuburður og önnur landbúnaðarstörf. Voffilíus var afskaplega stilltur á leiðinni í sínu ferðabúri og lét ekkert í sér heyra. Hann var alsæll í sumarlandinu, hljóp þar um allar koppagrundir og lék sér við tíkina úr næsta bústað.

Á leiðinni norður aftur stoppuðum við í hinum nýja Staðarskála, sem er nú undir merkjum N1. Ósköp fannst mér hann kuldalegur, hvímálaður, flísalagður og lýstur með flúrljósum eins og risastórt spítalaeldhús. Þá var litli skálinn á Brú ólíkt huggulegri. Ég fékk þurran og frekar vondan hamborgara í skálanum, en voffilíus var nokkuð kátur með sína grilluðu pylsu.

Við tókum einn aukarúnt í Svartárdalnum eftir að hafa ekið löturhægt fram hjá Blönduósi og nærsveitum. Svartárdalurinn er enn með malarvegi og þar ganga hross og kindur lausar við veginn. Að sumu leyti er það eins og að fara nokkra áratugi aftur í tímann að aka um dalinn. Merkilegt hvernig hægt er að bera taugar til staðar sem maður hefur aldrei búið á. En þannig er það samt.

Íslenska efnahagsundrið fyrir byrjendur

Styrkir til menningarstarfsemi

Vill ekki einhver styrkja fátæka ríkisstarfsmenn með hækkandi húsnæðislán um eins og 50 þúsund krónur á mann, til þess að njóta menningar og lista í Bretaveldi? Nánar tiltekið til þess að kynna sér írska tónlist, sennilega á vellli þeim sem Wembley mun heita. Við hefðum sótt um samfélagsstyrki Baugs eða Glitnis, nema að fyrrnefnda fyrirtækið er gjaldþrota og það síðara ekki lengur til. Nú, Árni Matt er víst búinn að úthluta öllum styrkjum síns gamla ráðuneytis fyrir árið og einhvern veginn grunar okkur að það sama eigi við um hin ráðuneytin. Þannig að ef það er einhver sem tapaði ekki öllu í bankahruninu og veit ekki hvað hann eða hún á að gera við aurana, þá endilega sendið okkur skilaboð hér fyrir neðan.

Draumórar

Sökum kreppu og almennrar óvissu í efnahagsmálum var ég búin að ákveða að fara ekkert til útlanda í ár, nema í vinnuferðir. Vinnuferðunum hefur líka fækkað verulega og óvíst að þær verði fleiri í ár. Að vísu fæ ég alveg hnút í magann við þá tilhugsun að þurfa að vera heilt ár hér á klakanum án þess að fara neitt. Eflaust er það svipuð tilfinning og sumar konur fá við þá tilhugsun að fá aldrei framar að kaupa sér nýja skó. Mér finnst beinlínis lífsnauðsynlegt að sleppa burt af skerinu reglulega, svona upp á andlega heilsu að gera.

Í gærkvöldi var ég að spjalla við forstöðumanninn í áhættusama starfinu og þá kom til tals sú staðreynd að U2 væru að spila í Gautaborg í lok júlí. Ég var einmitt að hugsa um það um daginn að það væru þrjár hljómsveitir sem ég væri til í að borga talsvert fyrir að sjá á tónleikum, en það eru Green Day, U2 og Rolling Stones, þó að það fari reyndar að vera of seint með þá síðastnefndu. Verðið á miðanum var innan við 10 þúsund íslenskar krónur, sem er ekkert óyfirstíganlegt. Verð á hóteli í 2-3 nætur var sömuleiðis engin sérstök hindrun. Það var hægt að vera á fínu Scandic hóteli þrjár nætur fyrir 15 þúsund krónur á mann.

En þá var komið að fluginu. Það var sama hvað við reyndum, það var ekki hægt að finna neitt flug fram og til baka til Skandinavíu fyrir minna en 40 þúsund krónur. Ódýrasta flug flugfélaganna er í kringum 30 þúsund krónur báðar leiðir og svo bætast ofan á það flugvallarskattar. Fyrir stuttu síðan voru sömu ferðir helmingi ódýrari. Þetta eru átthagafjötrar í lagi.

Lífið á túndrunni

Lífið hér á hjaranum hefur gengið sinn vanagang að mestu undanfarnar vikur, og það þó að Vanity Fair tímaritið segi Ísland vera gjaldþrota og íbúana hressilega skyldleikaræktaða. Við voffilíus erum þó orðin ansi leið á snjónum, sem hefur varla haggast frá því um jólin. Kannski er það samt bara ég sem er leið, þar sem litli heimskautahundurinn er alltaf jafn duglegur í gönguferðunum. Ég reyndi þó að hressa aðeins upp á tilveruna fyrir hálfum mánuði, þegar ég ákvað að taka þátt í prófkjöri. Ég vissi auðvitað sem var, að sem AA (aðfluttur Akureyringur) og SAS (sérfræðingur að sunnan) með ekkert kosningabandalag við neinn ætti ég sennilega ekki mikla möguleika. Ég ákvað samt að láta slag standa, svona einu sinni á ævinni. Ég fór líka að moggablogga og hver veit nema ég haldi því áfram, þar sem ég fæ þar ákveðna útrás fyrir mínar pólitísku frústrasjónir og nördalegan áhuga á hagfræði. Prófkjörinu lauk í dag og árangurinn var satt að segja ekki beysinn. En á móti hef ég endurheimt frelsið til þess að segja það sem mér dettur í hug, þegar mér dettur það í hug. Það er mikils virði.